BEN SENİ SEVDİM EFENDİM

Sensin; iki âlemin Ay’ı , Güneş’i !

Sönüverdi, yakılan zulmün ateşi!

Ayan oldu, peygamberimin gelişi!

Ben, o sevgili kulu sevdim, efendim

**

Sarmışken dünyayı cehalet perdesi

Sundun insanlığa, kurtuluş çaresi !

Sendin insanlığın huzuru, neşesi !

Ben, o İslam nurunu sevdim, efendim

**

Hayat verdin, o susamış gönüllere !

Bal akıttın, seni çok seven dillere !

Can geldi kavrulmuş toprağa, çöllere

Ben, o temiz ruhunu sevdim, efendim

**

Karanlık dünyalara ışıksın, nursun !

İnsanlık âlemine ki; sen umutsun !

Sıkılmış gönüllere, akan huzursun !

Ben, o eşsiz duygunu sevdim, efendim

**

Hürmetine yaratıldı, bu tüm âlem !

Anlatamaz seni ne dil ne de kalem !

Ey yüce nebi, sizlere salat - selam !

Ben, o saf kulluğunu sevdim, efendim

**

Tüm yaratılmışların, en şereflisi !

Allah’ın övdüğü; nebiler, nebisi !

Tüm peygamberler içinde en yücesi

Ben, o ululuğunu sevdim, efendim

**

Hep doğru sözlü, hem de tatlı dillisin

En büyük övgülerin de; timsalisin !

Sen ki; sevgili Muhammedül Emin’sin

Ben, o olgunluğunu sevdim, efendim

**

Övülmeye, daha da çok layıksınız !

Gönüllerin,  yegâne sultanısınız !

Çaresiz dertlerin de dermanısınız !

Ben, o has şuurunu sevdim, efendim

**

Ben ki; seni hiç görmeden bile sevdim

Senin güzel yoluna, gönlümü verdim !

Sana sevgimi vermek, en büyük derdim

Ben, o soyluluğunu sevdim, efendim

  **       

Sana olan sevgimiz ki; asla bitmez !

Sensiz bu dünya, beş para bile etmez

Seni anlatmaya, kelimeler yetmez !

Ben, böyle bir onuru sevdim, efendim

**              

Ayağının bastığı, toprak olaydım !

Dilde, gönülde en çok seni anaydım!

Yoluna, kurban olmak için varaydım!

Ben, o Kur’an yolunu sevdim, efendim.