BİR BABA TANIYORDUM

Bir baba tanıyordum, ırak köyün birinde

Tarlada çalışır, kazma kürek hep elinde

Ekmeğini, öyle kazanır; alın terinde…

Ömrü böyle geçerdi, yaşadığı köyünde.

Bir baba tanıyordum, nasır tutmuş elleri

Kimseler sormaz ki acep nasıldır halleri

Bahçe emek ister, solduramaz o gülleri

Bir el uzansın bekler, onarsın gönülleri.

Bir baba tanıyordum, her bir işe koşardı

Her yapacağı bir işe dürüstlük katardı

Rızkının peşinde o dağlar, taşlar aşardı

O, hayatı; onurlu bir çizgide yaşardı.

Bir baba tanıyordum, şansı hiçte tutmadı

Bir gün o yatağında rahat dahi yatmadı

Bir lokma ekmeği bile hiç dertsiz yutmadı

Çocukların rızkına tek haram katmadı.

Bir baba tanıyordum, hiç yalanı bilmedi

Aç oldu, tok oldu haram lokmayı yemedi

İyiden, doğrudan yana hiç taviz vermedi

Haksızlığa hiç bir zaman boynunu eğmedi.

Bir baba tanıyordum, hayat belini bükmüş

Hem yokluğa katlanıp on bir çocuk büyütmüş

Hayatı, çile olmuş; rahat nedir, görmemiş

Üç beş kuruş için kimselere eğilmemiş.

Bir baba tanıyordum, o adamı çok sevdim

Ben onun, o onurlu duruşunu beğendim

O babanın dostluğuna, daima güvendim

Ben hayatımda hep öyle insana özendim.

Bir baba tanıyordum, o candan mı candan

O benden bir can gibiydi, hem öyle bir insan

Kanım ona ısındı; sanki bana can katan…

Bu tanıttığım insan; işte o, benim babam.

                                     Fevzi ÖZDEMİR