BİR CEMRE DAHA DÜŞEBİLSE

Cemre havaya düştü; hem havalar ısındı

Ağacı, börtü böceği, uykudan uyandı…

Bir cemre de şu kalplerimize düşebilse;

Şu kalplerdeki; kara kışı, bir kez giderse...

Cemre suya düştü; buzlar, hızlıca çözüldü

Irmaklar, coşkuyla ummana doğru süzüldü

Bir cemre de, şu yüreğimize düşebilse;

Sevgi, merhamet, yardım duyguları yeşerse

Cemre toprağa düştü; toprak hemen canlandı

Toprak üstündeki her bir can, hayat kazandı

Bir cemre de şu insanlığa bir düşebilse;

Her insan, görevini bir hatırlayabilse...

Aman keşke, son bir cemre daha düşebilse;

Cümle âlemi, ilk ayarlarına döndürse...

Kin, nefret, zulüm tohumlarını bir çürütse…

Barış, huzur, dostluk çınarını hem yeşertse...

                                          Fevzi ÖZDEMİR