GELEN AĞLAR GİDEN AĞLAR

Tayini çıkmıştır, gelir Keban’a

Görünce ilçeyi, döner şaşkına

Burası Keban mı? Allah aşkına!

Keban’a; gelen ağlar, giden ağlar...

İlk gören, Keban’ı bir belde sanır

Zaman geçtikçe, ilçeyi hem tanır

Halkı, yabancıya ciğerdir, candır

Keban’a; gelen ağlar, giden ağlar...

Hüzünlü gelenler, huzuru bulur

Gördüğü ilgiden de, hoşnut olur

Huzur kentinden hem mutlu ayrılır

Keban’a; gelen ağlar, giden ağlar...

Nice insanlar, ilçemize gelmiş

Bir o kadarı da, ilçeden gitmiş

Her birinin, çok hatırası kalmış

Keban’a; gelen ağlar, giden ağlar...

Keban’a gelip çok memnun kalanlar

Halkından, sıcak bir ilgi bulanlar

Zamanla, İyi dostluklar kuranlar

Giderken; kendi ağlar, Keban ağlar...

Şeker, un, yağ var; helvayı yapana

Keban’ın gücüne, ek güç katana

Şehrin, imarına; katkı yapana

Her kimse; Keban ağlar, giden ağlar...

Keban, çalışkan insanı, bilmeli...

Çalışmayan varsa, onu sezmeli

Hak edene; hem, ödül verilmeli

Gidince; Keban ağlar, kendi ağlar...

Baş tacıdır, Keban’a hizmet eden

İnsanına, bir güler yüz gösteren

Keban’ı; memleketi gibi gören

Herkese; Keban ağlar, giden ağlar...

Her hizmet, halktan bir karşılık bulur

Eser, durdukça; ismi, yâd olunur...

Başarının sırrı ne? Hep sorulur...

‘‘O, Keban’ı; biz, O’nu sevdik’’ olur.

Keban huzur kenti, öyle kalacak

Gelen, giden; hep mutlu ayrılacak

O hatıralar, hep canlanacak...

Nasıl olur? Diye, edersen merak;

Gelen; Keban’ı hiç bilmeden ağlar…

Giden; Keban’ı sevdiğinden ağlar…

Keban; o insan, gittiğinden ağlar...

Böylece; Gelen ağlar, giden ağlar.

                         Fevzi ÖZDEMİR

NOT: Bu şiir, Keban’da görev yapmış

 her kademedeki vatandaşımızın ve

 Keban halkının hislerine tercüman

olmak için yazılmıştır.