30 AĞUSTOS ZAFER BAYRAMI,GÖZYAŞLARININ ÇİZDİĞİ GURUR TABLOSUDUR

Zafer bayramı denince ilk akla gelen, bir milletin küllerinden doğduğu, dünyaya parmak ısırttığı en geniş kapsamlı bir savaştır. Koca bir İmparatorluğu yok etmek için, üzerine üşüşen onlarca ülkenin ordusuna karşı, kazanılmış en büyük zaferdir. Şüphesiz bu zorlu savaşın mayasında, zeka var, vatansever insanlar var. En önemlisi de, o asırda dünyanın hiçbir ülkesine nasip olmayan, Gazi Mustafa Kemal Atatürk gibi bir deha vardı. Akdeniz’den Ege’ye, Ege’den Marmara’ya, Marmara’dan batı ve doğu Karadeniz’e kadar, ülkemizin çevresi boydan boya, düşman kuvvetleri tarafından çevrilmişti. Denizden ablukaya alınan ülkemize, Anadolu topraklarının içlerine kadar, düşman orduları, ellerini kollarını sallaya sallaya maalesef girmişlerdi. Bu kolaylığı da ne acı ki, içimizde olan iş birlikçiler sağladı. Vatan toprağını namusu kadar koruyup gözeten fakir halkımız, işgal güçlerinin egemenliği altına girmişti. İstanbul’da Pay-i taht tamamen zapt edilmiş, Anadolu halkına şu emirler yağdırılıyordu. İngiliz Fransız İtalyan ve Yunan askerleri dostumuzdur. Sakın ha sakın onlara karşı yanlış bir davranışta bulunmayın, aksi halde suçlu duruma düşersiniz. Aynı emirler Anadolu’da görev yapan, Osmanlı ordu yetkililerine ve güvenlik güçlerine tekrarlanıyordu. Saltanatın cazibesi tepeden tırnağa kadar, o günün yönetim kadrosunun gözlerini kör etmişti maalesef.

Fakat biri vardı ki, onun ne gönül gözü, ne de görünen gözleri hiç kapanmıyordu. Onun adı Mustafa Kemal’di. Birileri can korkusundan Anadolu topraklarının işgal edilmesine göz yumarken, Mustafa Kemal, bu topraklardan işgal kuvvetlerini nasıl söküp atarız diye planlar yapıyordu. Bu işin kaynağına inmeden plan proje yapılmaz dedi. Sonuç 19 Mayıs 1919 da Samsun’a çıktı. Anadolu’da çalışmalara başlayınca, sadece adı kalan saraya haberler uçuruyorlardı. Daha da ileri gidip vur emri verildi. Yani Mustafa Kemal’i gördüğünüz yerde vurun diye ferman çıkarıldı. Vatanı için zaten canını vermeye gitmişti. Ölüm nedir onun için. Bastığın topraklar senin olmayınca, yaşasan neye yarar. Zaten bunun için, ya istiklal ya ölüm sözünün sahibiydi. Canını vatandan daha değerli görseydi eğer, yangın yerine dönmüş Anadolu’da ne işi vardı.

Savaş alanında öyle taktikler öyle planlar yaptı ki, her batan güneşin yarına umutla doğacağını çok iyi biliyordu. Göğüs göğüse nice savaşlar yapılırken, asla umudunu kaybetmedi. Mustafa Kemal bire bir savaşı yönetirken, İsmet  Paşa ateşin tam ortasında, işgal kuvvetlerine ferman okutuyordu. Bu uzun geçen savaşların diğer kahramanın, İsmet İnönü olduğunu hiç unutmayalım. Savaşta ve diplomaside adını altın harflerle yazdıran komutana İsmet Paşa denir.

Sevr antlaşması ile Lozan antlaşmasını, bilerek veya bilmeyerek bir birine karıştıranlar çoğaldı son yıllarda. Sevr denilen antlaşma işgal devletlerinin, Osmanlı devletine zorla kabul ettirilen bir antlaşmadır. Sonuç olarak koca İmparatorluğun içi boşaltılmış, topraklarımızın dörtte üçü işgal devletleri arasında pay edilmişti. Lozan antlaşması ise, toprakların tamamına egemen olmanın yanı sıra, bir tek düşman askeri kalmadı ana yurdumuzda. Böyle bir antlaşmanın en büyük mimarı, Paşaların Paşası İsmet İnönü’dür.

Nedir bu Atatürk ve Cumhuriyet düşmanlığı hiç aklım ermiyor. Tarihe üstün körü bir göz gezdirseler, gerçeğin ta kendisini öğreneceklerdir. Ama işlerine gelmiyor. Gerçekle yüzleşmek istemediklerinden, tarihçi kılığına girmiş art niyetli adamların, ağzından çıkan yalan yanlış sözlere bakıyorlar. İşgal devletleri kafalarına koymuşlar, tek amaçları Osmanlı’yı parça parça etmek. Ortaya kahraman bir komutan çıkıyor, canını hiçe sayıp Anadolu’ya gidiyor. Başardı mı evet başardı. Kıymetli dostlar yazacak çok şey var, ama kısa ve öz kalsın istedim. Yüreğimizde taşıdığımız vatan sevdası var oldukça, hiçbir güç bu cennet vatana el uzatamaz…

Geçmişini bilen geleceğe hayalleri olan herkesin, Zafer bayramını kutluyorum…

Selahattin YALÇINER