Başarılı Çocuklar Yetiştiriyoruz Ama Mutlu Çocuklar Yetiştirebiliyor Muyuz?
Eğitim üzerine zaman zaman kendi kendime düşündüğüm bir soru var: Çocuklarımızın başarılı olması için gösterdiğimiz çabayı, mutlu olmaları için de gösterebiliyor muyuz?
Bugün hepimiz çocuklarımız için güzel bir gelecek hayal ediyoruz. İyi okullarda okusunlar, başarılı olsunlar, iyi üniversitelere yerleşsinler, hayatta güzel yerlere gelsinler istiyoruz. Bunun için aileler emek veriyor, öğretmenler fedakârlık yapıyor, eğitim kurumları daha iyisini yapmak için çalışıyor. Elbette bunların hepsi çok değerli. Ancak bazen bütün bu koşuşturmanın içinde çocuklarımızın ne hissettiğini, ne düşündüğünü ve gerçekten mutlu olup olmadığını ikinci plana atabiliyoruz.
Bir öğrencinin sınav sonucunu merak ediyoruz. Kaç net yaptığını, kaç puan aldığını, sınıfta kaçıncı olduğunu soruyoruz. Peki, en son ne zaman bir çocuğa sadece nasıl olduğunu sorduk? Onu neyin mutlu ettiğini, neye üzüldüğünü, neler hayal ettiğini gerçekten merak ettik?
Çünkü bir çocuk, aldığı notlardan ya da kazandığı sınavlardan ibaret değildir.
Bazen bir öğrencinin yüzündeki tebessüm, bazen arkadaşlarıyla kurduğu güzel bir ilişki, bazen de kendisine güvenerek bir işi başarması en az akademik başarısı kadar kıymetlidir. Çocuğun kendisini değerli hissetmesi, ailesinin ve öğretmenlerinin yanında güvende olduğunu bilmesi, hata yaptığında dışlanmayacağını görmesi gelişiminin en önemli parçalarındandır.
Burada anne babalar olarak kendimize sormamız gereken önemli bir soru var: Acaba çocuklarımız, bizi mutlu etmek için başarılı olmak zorunda olduklarını mı düşünüyor?
Elbette hiçbir anne baba sevgisini çocuğunun sınav sonucuna göre belirlemez. Ama bazen farkında olmadan verdiğimiz tepkiler çocuklarımızda böyle bir düşünce oluşturabiliyor. Yüksek not aldığında yüzümüzün güldüğünü, beklediğimiz sonucu alamadığında ise hayal kırıklığı yaşadığımızı görüyorlar. Zamanla başarılı olmayı kendileri için değil, bizi mutlu etmek için istemeye başlayabiliyorlar.
Oysa çocuklarımız şunu çok iyi bilmeli: Bir sınavdan düşük not alabilirler, bir hedefe ulaşamayabilirler, hata yapabilirler. Bunların hiçbiri bizim gözümüzdeki değerlerini değiştirmez.
Başarılı olduklarında elbette sevinelim, onlarla gurur duyalım. Ama başarısız olduklarında da yanlarında olalım. Bazen uzun uzun konuşmak yerine onları dinlemek, bazen öğüt vermek yerine sarılmak çok daha değerlidir.
Bir de kıyaslama meselesi var. Çocuklarımızı zaman zaman başka çocuklarla karşılaştırıyoruz. Arkadaşının daha yüksek not aldığını, kuzeninin daha başarılı olduğunu söylüyoruz. Belki bunu onları motive etmek için yapıyoruz ama her çocuğun kendine ait bir dünyası olduğunu unutabiliyoruz.
Kiminin matematiğe, kiminin müziğe, kiminin spora, kiminin resme ilgisi var. Her çocuğun öğrenme hızı, yeteneği ve hayalleri birbirinden farklı. Bizim görevimiz bütün çocukları aynı kalıba sokmak değil, her birinin içindeki potansiyeli ortaya çıkarmak olmalı.
Bir eğitim yöneticisi olarak şuna inanıyorum: Akademik başarı elbette önemlidir. Çocuklarımız çalışmayı, sorumluluk almayı, emek vermeyi ve hedeflerinin peşinden gitmeyi öğrenmeli. Ancak bütün bunları yaparken hayatın güzelliklerini kaçırmalarını istememeliyiz.
Çocuklarımızı sınavlara hazırlarken hayata da hazırlamalıyız. Kendisine güvenen, arkadaşlık kurabilen, paylaşmayı bilen, gerektiğinde yeniden başlayabilen ve en önemlisi kendisiyle barışık bireyler yetiştirmeliyiz.
ARA TATİLİ SADECE DERSLERDEN UZAKLAŞMAK İÇİN DEĞİL, HAYATI ÖĞRENMEK İÇİN DE DEĞERLENDİRELİM!
İçinde bulunduğumuz ara tatil vesilesiyle ailelerimize küçük bir hatırlatmada bulunmak istiyorum.
Bu günleri yalnızca derslerden uzaklaşmak ya da eksik konuları tamamlamak için değerlendirmeyelim. Çocuklarımız biraz da dinlensin, oyun oynasın, arkadaşlarıyla vakit geçirsin. Aile büyüklerini ziyaret etsin, dedelerinin ve ninelerinin anlattığı hatıraları dinlesin. Birlikte yemek hazırlayalım, yürüyüşe çıkalım, sohbet edelim.
Bazen bir çocuğun dedesiyle geçirdiği bir saat, bazen arkadaşlarıyla oynadığı bir oyun, bazen de ailece yapılan küçük bir yürüyüş hafızasında yıllarca kalacak güzel bir anıya dönüşür.
Biz yetişkinler çoğu zaman çocuklarımızın geleceği için planlar yaparken onların bugününü unutabiliyoruz. Oysa çocukluk bir daha geri gelmeyecek. Her dakikasını dersle, ödevle ve başarı beklentisiyle doldurmak zorunda değiliz.
UNUTMAYALIM; ÇOCUKLARIMIZIN BİRAZ DA ÇOCUK OLMAYA İHTİYACI VAR.
Biraz koşmaya, biraz gülmeye, arkadaşlarıyla oyun oynamaya, merak etmeye, keşfetmeye ve bazen de hiçbir şey yapmadan vakit geçirmeye ihtiyaçları var.
Belki de anne babalar olarak zaman zaman kendimize şu soruları sormalıyız:
Çocuğum benim yanımda hata yapmaktan korkuyor mu? Bir sınavdan düşük not aldığında bunu bana rahatlıkla anlatabiliyor mu? Bir sorun yaşadığında çekinmeden yanıma gelebiliyor mu?
Eğer çocuklarımız bizim yanımızda oldukları gibi davranabiliyor, üzüntülerini ve başarısızlıklarını saklama ihtiyacı hissetmiyorlarsa onlara çok önemli bir şey kazandırmışız demektir: Güven.
Ben çocuklarımızın hem başarılı hem de mutlu olabileceklerine inanıyorum. Bunun birbirinin alternatifi olmadığını düşünüyorum. Yeter ki başarıyı hayatın tek ölçüsü hâline getirmeyelim. Onlara yalnızca nereye ulaşmaları gerektiğini değil, o yolda kendilerini ve hayatın güzelliklerini kaybetmemeleri gerektiğini de öğretelim.
Çünkü bizim asıl görevimiz yalnızca başarılı öğrenciler yetiştirmek değil; kendine güvenen, mutlu, vicdanlı, sorumluluk sahibi ve hayata hazır iyi insanlar yetiştirmek.
Başarı elbette güzeldir. Ama o başarının içinde mutlu bir çocuk yoksa kendimize dönüp bir kez daha düşünmemiz gerekir.
Mehmet Dağ
Uygar Okulları Genel Müdürü
| Takım | O | G | M | B | A | Y | P | AV |
|---|
| Takım | O | G | M | B | A | Y | P | AV |
|---|
| Takım | O | G | M | B | A | Y | P | AV |
|---|
| Takım | O | G | M | B | A | Y | P | AV |
|---|
| Tarih | Ev Sahibi | Sonuç | Konuk Takım |
|---|
| Tarih | Ev Sahibi | Sonuç | Konuk Takım |
|---|
| Tarih | Ev Sahibi | Sonuç | Konuk Takım |
|---|
| Tarih | Ev Sahibi | Sonuç | Konuk Takım |
|---|