Mavi Işık İnsanları

​İlkel dürtülerden uzaklaşalı epey oldu.

Dopamin krizimi dindirirken

Yüzüme düşüyorsa radyasyon gülümsemeleri,

İnkar etsem de kendimden geçmiyor işte.

Avuç içlerim terliyor, gözüm devriliyor;

Sonsuz bir döngüye giriyor bu yapay serum.

Hâlâ etten, hâlâ kemikten,

Hâlâ azgın anksiyetem...

Güneşe merhaba demeden yatmıyorum.

​Sigarayı temel ihtiyaç saymalı sosyal devlet.

Üçlü prize bağlı bir hayata merhaba!

Dokunmayın da bin yıl yaşayayım,

Ben de bir sürüngen sayılırım neticede.

Anayasaya koyduralım bu maddeyi;

Elimi ayağımı çekerdim dünyadan.

Sıkı dostuz onunla, bunca mesaimiz var...

Gözlerimi yakmasa şu duman.

​Boşvermişliğin mucidiyim ben.

Bu serkeş yaşam, dilde biriken bu ekşi tat...

Işığı söndürmeye üşendiğimden aydınlıktır odam.

Bir simülasyonun en uykusuz yerinde,

Kendi etine takılıp düşüyor insan.

​Yine de tercihlerdir bizi insan yapan;

Ben sıkıldım bu sürüngenler diyarından.

Bu sebepten bağımlıyım mavi ışık duşlarına,

Ekran kararmadan önceki son durak burası