MÜJDE ALMAK GÜZELDİ

Yine unutulmaya yüz tutmuş bir geleneğimiz. Aslında isim olarak her zaman laf arasında çoğu kez dilimize takılır da, fiilen uygulama tamamen unutulup gitti diyebiliriz. Unutuldu diyenlerimiz ise, orta yaş gurubunun hakkıdır bence. Çünkü 50 yaştan daha küçük olanlar öğrenmediler ki unutsunlar. Tamam genç kuşaklarımız da Müjde'nin ne anlama geldiğini tabii ki bilirler. Fakat Müjde'nin kıymetini ne kadar bilirler, işte orada az durmak lazım. Hadi genç bir kardeşimiz çok yakın akrabasına veya çok yakın arkadaşına, Müjde'mi isterim dediğinde, Müjde'sini aldı mı acaba, veya güzel haber alan Müjdeyi verdi mi? Sanmıyorum düşünüp ne vereceğini. Büyük bir ihtimalle o da çok iyi biliyor ki Müjde sözcüğü sadece deyimlerde kalmış. İşte bu sebepten dolayı, bilmeyenlere eski bir geleneğimizi kısmen de olsa hatırlatmak istedim. Tabii ki dilim döndüğünce. Eksik fazla olursa eğer, affımı diliyorum değerli dostlarımdan ve özellikle büyüklerimden.

Mektubun ve telefonun çok kıymetli olduğu yıllarda, haber alıp verme konusunda bu iki araç oldukça önem taşıyordu. Bir mektup postaya atıldıktan sonra, ortalama 10, 15 günde ancak eline geçiyordu alıcısının. Hele sorulması gereken bir konu varsa eğer, bunun cevabı da, mektubun gidişi gelişi derken tahini olarak 30 günü bulurdu diyebiliriz maalesef. Köy yaşamımızda telefon ise sadece ilçe postane binasında vardı. Daha sonra köy muhtarlıklarına ve zamanla evlerimize kadar geldi.

O eski yıllarda mektup en değerli haberleşme kaynağımız olduğundan, henüz eline geçmeyen mektup'un haberini almak dahi bir köylümüz için çok değerliydi. Gurbet kapısı İstanbul'dan köye gidenler olduğunda, illa ki bir kaç köylümüz mektup gönderirdi ailesine verilmesi için. mektup sadece İstanbul'dan köye gidenlerle değil, posta yoluyla da gönderilirdi. Posta ile olanlarda Keban İlçemizde esnaflık yapan, rahmetlik Mehmet Özcan (Diro Mehmet) zarfın üzerine eliyle yazılıp gönderilirdi. Keban'a yolu düşen her Nimri köylüsü illa ki Diro Mehmet dayıya uğrar, köyden kimin mektup'u olursa olsun alıp getirirdi. 

Gurbetçimiz köye geldiği ilk günde, hoş geldin için yanına gelenlerin mektup'u varsa sahiplerine verirdi. Sahibi gelmeyen elde olan mektup varsa eğer, onu da çocuklardan birine verirken derki, git bu mektup'u falan emiye veya falan bibiye ver ki Müjdeni alasın. Müjde adını duyan çocuk, mektup'u eline aldığı gibi bırakın koşmayı adeta uçarak giderdi. Hatta mektup sahibini 500 metre uzaktan görse, Müjdemi isterim diye bir yandan seslenir bir yandan koşardı. Bunlar güzel ve anlamlı duygulardı. mektup getiren Müjde isteyen dualar alırken, aile fertlerinin mutluluğu katlandıkça katlanırdı. Ayrıca Müjde konusunda en büyük sevinçlerden biraz bahsedeyim. Mesela aileden birinin evlenme ve kız isteme, veya kız verme konusunda beklenen mektup çok değerliydi. Hele hele askerden beklenen mektup tarifi edilemez kıymet taşırdı o yıllar.

Peki Müjde isteyenin Müjdesini verirlermiy di? Tabii ki verirlerdi maksat gönüller hoş olsun. Fakat Müjde olarak öyle para falan verilmezdi. Köylünün kesesindeki üç beş kuruş çok kıymetliydi. Çünkü olmayan paranın değeri o yıllarda, tarifi edilemez bir durum. Yinede gönlü zengin köylümüz mektup getiren çocuğa, ya memleket işi pestil ceviz badem gibi şeyler verir, veya bir köşeye sakladığı kağıtlı şeker vs bulup sevindirirdi.

Konuyu toparlayacak olursak eğer, Anadolu insanımız her güzelliğe bir güzellik kattığı gibi, her sevince de başka bir sevinç katmış. Bu güzellikleri ve sevinçleri tek başına kutlamayı hiç bir zaman heves etmemiş. İyi günü paylaşarak birlikte gülüp eğlenmişler. Kötü günleri de paylaşarak acıları birlikte azaltmayı başarmışlar. Yeni nesillerimiz her ne kadar şehirde doğup büyüseler de, yüreklerinde taşıdıkları sevgi bahçesinin canlı kalmasına en büyük sebep, adını dahi merak etmediği atalarından kalan en büyük miraslarıdır...

Selahattin YALÇINER