RENKLER SOLGUN İNSANLAR SOLGUN

Yüzlerde tebessüm bizden uzakta, solgun benizlerin arasında gitmeye çalışıyoruz. Peki yolumuz nereye? konunun anlaşılmaz olduğu yer işte burası zaten. Dedemin askerlik anılarını anlattığı yıllarda, çoğunlukla insanlar köylerde yaşardı. Köy hayatı her yanıyla güzeldi, yol ayrımları bile iki den fazla değildi, çok nadiren üç olduğuna rastlardık. Ama şimdi öyle mi? hiç öyle değil maalesef. Çünkü köy hayatımız bitti ve şehirde yaşıyoruz. Şehirlerin yol ayrımları bir değil iki üç değil, altı yedi tarafa hatta sekiz on ayrı yöne ayrılan yollar var. Bu uzun yollar kendi bünyesinde ayrıca sayısız sokaklar saklar. Bunların bazıları bir kaç yöne çıksa da, bazıları ise çıkmaz sokaklardır.

İnsanlara gelince akıllarında dolaşan karışıklık ister istemez yüzlerine vuruyor. Bir yandan koca şehirlerde geçim telaşı yaşarken, bırakın yarına umutla bakmayı, akşam eve döndüğünde hangi manzarayla yüz yüze gelecek onu düşünür. Kafasının içinde üst üste yığılmış kör düğümden farksız ip yumakları, tek tek çözülmesini bekler. Hal böyle olunca hüzün kaplı bir yürek, dalından koptu kopacak sonbahar yaprağı gibi sararmış bir yüzü olur maalesef. Bu kadarı yeter mi? asla yetmez. İnsanların içindeki belirsizlik ister istemez, farkında bile olmadan giyim kuşamlarına dahi yansıyor. Binlerce insanın yürüdüğü kalabalık caddelere şöyle bir bakıp göz gezdirsek, bir kaç kişinin üzerinde renkli giysiler görürüz. Gerisi tamamen iç karartıcı küflenmiş gazel misali, adeta soluk silik renkler bir biri ardına sergileniyor. Suratlar asık, yüzlerde tebessüm hak getire. Kadın erkek fark etmiyor, çünkü yaşadığı şehrin her derdini iyisiyle kötüsüyle birlikte bölüşmeye zorluyor.

Gönlü zengin Anadolu insanımıza şehir yaşamı çok ama çok acımasız davranmış. Bir zamanlar dağlarında kendiliğinden yetişen sıradan bir çiçekle dahi mutlu olurken, caddeleri boydan boya kaplayan hormonlu laleler huzur vermiyor. Oturduğu evin çeşmesi gürül gürül aksa da, baharda coşan her yaz azalan derelerin suyunun tadına varmak ne mümkün. Kısacası fukara ama gönlü zengin Anadolu insanımıza şehir hayatı, başka bir fukaralık aşılamış. Sözün özüne kısadan gelirsek eğer, Anadolu insanı 12 ay çalışır didinir ama senede bir kaç ay geçim sıkıntısı çekerdi. Fakat şehir hayatı öyle mi? insanlar yıl 12 ay geçim sıkıntısı çekmekle meşgul.

Belki beni yadırgayan belki bu sözlerime gülenler olur ama itiraf etmeliyim bazı gerçekleri. En son seçimde meydanlar cıvıl cıvıl oldu adeta. Halkın taşıdığı omuzlarının üstünde dalgalandırdığı Türk bayraklarımız sayesinde meydanlar hoş bir renge kavuştu. Bayram seyran yoktu ama meydanları dolduran halkımız, al bayraklarımız sayesinde şehirleri ilçeleri renklendirdi. Böyle ortamları sadece seçim günlerinde mi yaşamamız lazım? Tabii ki hayır, Fakat giysilerine dahi yansıyan solgun yüzleri, ne yapmalı da tebessüm eden bir hale getirmeli merak eder dururum. Kos koca statları dolduran insanların ellerinde ve sırtlarında, spor kulüplerinin bayrakları ve formaları olmasa, inanın o koltuklarda oturanlar mat renkte taş duvar gibi görünürler. Eskiden o devasa statlar adeta çiçek bahçesi kadar çeşitli renklere bürünürdü. Demek ki geride kalan o yıllarda insanlarımız günümüzden daha mutlu daha huzur içindeymiş.

Hadi bir hayal kuralım, geçmişte kalan yılları saygıyla anıp, bugünden başlayıp yarına hoşça bir umutla bakalım. Tazelensin hafızalarımız, bahara merhaba diyen ağaçların dallarında henüz açan yapraklar gibi. Mutluluk çok yakınımızda hatta yanı başımızda olduğunun farkına varalım. Bir birimize yan gözle bakmamıza sebep olanlara inat, şundan bundan, oralı buralı diyen sözlerimizi kör kuyulara atalım. İnsana insan gözüyle bakmamıza engel olan tüm engelleri bir bir aşalım...

Selahattin YALÇINER

Saygılarımla.