Bugun...


EĞİTİMCİ-YAZAR MEHMET DAĞ

facebook-paylas
Veliler Çocuklarının Eğitiminde Nerede Durmalı?
Tarih: 07-10-2026 11:33:00 Güncelleme: 07-10-2026 11:33:00


Veliler Çocuklarının Eğitiminde Nerede Durmalı?

Çocuklarımız söz konusu olduğunda hepimizin ortak bir isteği var: İyi olsunlar, başarılı olsunlar, güzel bir gelecekleri olsun.

 

Ama bazen onları çok sevdiğimiz için farkında olmadan onların yerine yaşamaya başlıyoruz.

 

Bir problem yaşadığında hemen biz çözmeye çalışıyoruz. Bir ödevi olduğunda başında bekliyoruz. Bir sınavdan düşük aldığında öğretmeni sorguluyoruz. Bir arkadaşıyla sorun yaşadığında, daha çocuk anlatmayı bitirmeden çözümü biz bulmaya çalışıyoruz.

 

Ben de bir babayım. Açıkçası insan kendi çocuğu söz konusu olduğunda bazı şeyleri daha farklı hissediyor. Çocuğunun üzülmesini istemiyorsun. Zorlanmasını istemiyorsun. Bir sıkıntısı olduğunda hemen yanında olmak istiyorsun.

 

Fakat eğitim yöneticisi olarak yıllardır çocukları gözlemleyince şunu daha iyi anlıyorum:

 

Çocuğun her sorununu bizim çözmemiz, onu her zaman daha güçlü yapmıyor.

 

Okulda zaman zaman öğrenciler yanıma geliyor. Bir arkadaşıyla bir problem yaşamış oluyor, bir şeye kızmış oluyor ya da bir konuda kendisini haksızlığa uğramış hissediyor.

 

Dinliyorum.

 

Sonra çoğu zaman “Peki, sen ne yapmayı düşünüyorsun?” diye soruyorum.

 

Bazen duruyor, düşünüyor.

 

“Hocam, onunla konuşacağım.” diyor.

 

İşte o an benim için önemli.

 

Çünkü çocuk o anda sadece bir problemi çözmeyi öğrenmiyor. Kendi başına çözüm üretebileceğini fark ediyor.

 

Bence velilikte de biraz bunu yapabilmek gerekiyor.

 

Çocuğumuzun önündeki her taşı kaldırmak yerine, bazen o taşa takıldığında yanında durmak…

 

Bir arkadaşıyla sorun yaşadığında hemen okula koşmadan önce “Sen onunla konuştun mu?” diye sormak…

 

Bir ödevde zorlandığında cevabı söylemek yerine “Sen buraya kadar nasıl geldin?” demek…

 

Bir sınavdan düşük aldığında “Neden böyle oldu?” diye kızmak yerine “Nerede zorlandın?” diye konuşmak…

 

Bunlar küçük gibi görünen ama çocuk için çok önemli şeyler.

 

Bir de son yıllarda sıkça konuştuğumuz bir “fanus” meselesi var.

 

Çocuklarımızı hayatın bütün zorluklarından uzak tutmaya çalışıyoruz. Elbette onları koruyacağız. Ama her zorluktan da uzak tutarsak, hayatın kendisini nasıl öğrenecekler?

 

Çocuk bazen beklemeyi bilmeli.

 

Bazen istediği olmayınca hayal kırıklığı yaşamalı.

 

Bazen hata yapmalı.

 

Bazen de yaptığı hatanın sonucunu görmeli.

 

Bunların hiçbirisi kötü ebeveynlik değildir.

 

Tam tersine, doğru yerde müdahale edildiğinde bunlar hayatın öğretmenleridir.

 

Bir de kıyaslamadan vazgeçebilsek…

 

“Bak, arkadaşın senden yüksek almış.”

 

Bu cümleyi çocukluğumuzdan beri duyuyoruz.

 

Oysa belki de çocuğumuzun başkasıyla değil, dünkü hâliyle yarışmasını sağlamalıyız.

 

Geçen ay yapamadığı bir soruyu bugün çözebiliyorsa, daha önce çekindiği bir konuda bugün söz alabiliyorsa, sorumluluklarını biraz daha iyi yerine getiriyorsa bunlar da başarıdır.

 

Çünkü her başarı karneye yazılmıyor.

 

Bazen bir çocuğun kendi ayakkabısını bağlamayı öğrenmesi, kendi çantasını hazırlaması, yaptığı bir hatayı kabul etmesi ya da arkadaşından özür dilemesi de eğitimin ta kendisidir.

 

Peki veli nerede durmalı?

 

Benim cevabım şu:

 

Çocuğunun elinden tutmalı ama onun yerine yürümemeli.

 

Ne çok önde olup bütün yolu onun adına açmalı, ne de tamamen geride kalmalı.

 

Yanında olmalı.

 

Çünkü bir gün çocuklarımız büyüyecek. Biz onların yerine arkadaş seçemeyeceğiz. Onların yerine karar veremeyeceğiz. Her problemde yanlarına koşamayacağız.

 

Bugün onlara verebileceğimiz en büyük destek, hayatın bütün zorluklarını ortadan kaldırmak değil; zorluklarla karşılaştıklarında ne yapacaklarını öğretmek.

 

Belki yıllar sonra çocuklarımız bizim onlar için kaç ödev yaptığımızı ya da kaç sınav sonucunu takip ettiğimizi hatırlamayacak.

 

Ama zorlandıkları bir gün, yanlarında nasıl durduğumuzu hatırlayacaklar.

 

Ben iyi ebeveynliği biraz da şöyle görüyorum:

 

Çocuğun düşmesini engellemek değil, düştüğünde yeniden kalkabileceğine inanmasını sağlamak.

 

Çünkü çocuklarımızın her zaman bize ihtiyacı olmayacak.

 

Ama bizim onlara kazandıracağımız özgüvene, sorumluluk duygusuna ve ayakta kalma becerisine her zaman ihtiyaçları olacak.

 

Belki de mesele çocuğumuzun önünde yürümek değil.

 

Bir gün kendi yolunu bulduğunda, arkasına dönüp baktığında bizi yanında hissetmesi.

 

Bence iyi veli olmak tam olarak burada başlıyor.

 

Mehmet Dağ



Bu yazı 776 defa okunmuştur.

FACEBOOK YORUM
Yorum

YAZARIN DİĞER YAZILARI

HAVA DURUMU
YAZARLAR
ÇOK OKUNAN HABERLER
  • BUGÜN
  • BU HAFTA
  • BU AY
3728 Okunma
3305 Okunma
2554 Okunma
2520 Okunma
2166 Okunma
2114 Okunma
1925 Okunma
500 Okunma
488 Okunma
399 Okunma
370 Okunma
369 Okunma
344 Okunma
327 Okunma
305 Okunma
303 Okunma
298 Okunma
283 Okunma
281 Okunma
272 Okunma
259 Okunma
259 Okunma
250 Okunma
249 Okunma
4262 Okunma
4141 Okunma
4011 Okunma
3988 Okunma
3904 Okunma
3852 Okunma
3785 Okunma
3728 Okunma
3555 Okunma
3380 Okunma
3305 Okunma
3238 Okunma
3104 Okunma
3088 Okunma
2669 Okunma
2554 Okunma
2520 Okunma
2166 Okunma
2114 Okunma
2107 Okunma
1925 Okunma
1536 Okunma
1347 Okunma
1301 Okunma
PUAN DURUMU
Takım O G M B A Y P AV
Takım O G M B A Y P AV
Takım O G M B A Y P AV
Takım O G M B A Y P AV
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
SON YORUMLANANLAR
HABER ARŞİVİ

Web sitemize nasıl ulaştınız?


HABER ARA
YUKARI