Bugun...


EĞİTİMCİ - YAZAR : PROF.DR. RAMAZAN DEMİR

facebook-paylas
Davalarını Kendi Elleriyle Mezara Gömdüler!
Tarih: 17-11-2026 15:38:00 Güncelleme: 17-11-2026 15:38:00


Davalarını Kendi Elleriyle Mezara Gömdüler!

Bir zamanlar ne kadar da emindiler kendilerinden…

Aynaya baktıklarında tertemiz bir yüz, vicdanlarına kulak verdiklerinde huzurlu bir kalp görüyorlardı. Dillerinde hakikat, ellerinde dava, gönüllerinde iyilik iddiası vardı. Kendilerini doğruluğun safında, ahlakın ön cephesinde, adaletin yılmaz savunucuları olarak konumlandırmışlardı.

Öyle ki kendi doğrularından şüphe etmeyi bile unutmuşlardı. Çünkü kendilerine göre onlar yanılmaz, onlar aldanmaz, onlar haksızlık etmezdi. Hatta ahlakı o kadar sahiplenmişlerdi ki sanki ahlakın tapusu ellerindeydi.

Sonra hayat çıktı karşılarına ve hepsine aynı soruyu sordu:

"Madem bu kadar iyisiniz, hadi bakalım, şimdi güç sizin elinizdeyken de iyi kalabilecek misiniz?"

İşte asıl sınav o gün başladı.

***

Makam kapıları açıldı, imkânlar çoğaldı, yetkiler ellerine verildi. Dün adalet diye haykıranların önüne adaleti yaşatma fırsatı konuldu. Dün kul hakkından söz edenlere başkalarının hakkını koruma sorumluluğu verildi. Dün harama el uzatanları kınayanların önüne helal ile haram arasındaki sınırı koruyacakları imkânlar çıktı.

Fakat ne oldu?

Güç geldi, bazıları değişti. Makam geldi, bazıları kendini unuttu. Menfaat kapıyı çaldı, vicdan içeriden kilitlendi. Bir zamanlar yüksek sesle konuşan ahlak, çıkarın karşısında sustu. Adalet, kapının önünde bekletildi. Hakikat, sahibini ararken yalnız bırakıldı.

Ve dünün iddiaları, bugünün utancına dönüştü.

Bir zamanlar göğüslerini gere gere savundukları değerler, şimdi kendi ellerinde can çekişiyordu. Haklılık iddiaları birer birer çöktü. Kendi sözleri kendi aleyhlerine delil oldu. Savundukları davanın altını, yine o davanın mensupları kazdı.

Çünkü insanın gerçek karakterini, söyledikleri değil; eline güç geçtiğinde yaptıkları anlatır.

Sonra perdeler aralandı, maskeler düştü, hakikat kendisini göstermeye başladı.

***

Sünnet sakalı vardı ama el uzatılan şey başkasının hakkıydı.

Başörtüsü vardı ama vicdanın üzeri çoktan örtülmüştü.

Dillerinde dua, ellerinde hesap vardı.

Hacılar, umreciler, namazın en ön saflarında duranlar vardı; fakat iş adalete geldiğinde saflar bozulmuş, hak ve hukuk geride kalmıştı.

İbadet vardı ama merhamet eksikti. Dinî söylem vardı ama dürüstlük kayıptı. Görünüş vardı ama öz, çoktan terk edilmişti.

İşte insanı asıl yaralayan da buydu.

***

Çünkü din, insanın eline başkalarını yargılayacağı bir terazi vermemişti; önce kendi nefsini tartacağı bir vicdan vermişti. Namaz, insanı kul hakkından muaf tutmak için değil, kötülükten uzaklaştırmak için vardı. Oruç, yalnızca açlığı öğretmek için değil, nefsin arzularına sınır koymak içindi. Hac, insanı makamından, kibirinden ve dünyevi üstünlük iddiasından arındırmak içindi.

Ama bazıları ibadeti bir kimlik kartına, dindarlığı bir dokunulmazlık zırhına, kutsal değerleri de kişisel çıkarlarının kalkanına dönüştürdü.

Vicdan bir köşede sessizce ağladı. Ahlak kapıyı çaldı ama içeri alınmadı. Adalet bekledi, bekledi; fakat kendisini çağıran olmadı.

Dinin özü olan merhamet, şeklin gölgesinde kayboldu. İnancın insana yüklediği sorumluluk, siyasi aidiyetin arkasına saklandı.

Oysa Allah'a inanmak, Allah'ın kullarına karşı sorumluluğu unutmamaktır.

***

Dindarlık, yalnızca alnın secdeye değmesi değil, elin haksızlığa uzanmamasıdır. Yalnızca dilin güzel sözler söylemesi değil, kalbin kötülüğe razı olmamasıdır. Yalnızca camide saf tutmak değil, hayatın her alanında hakkın ve adaletin safında durabilmektir.

İnsan, kendisiyle aynı düşünmeyenin hakkını da koruyabiliyorsa adildir.

Kimsenin görmediği yerde de dürüst kalabiliyorsa ahlaklıdır.

Gücü eline geçirdiğinde zayıfı ezmek yerine koruyabiliyorsa erdemlidir.

Aksi hâlde geriye yalnızca görüntü kalır. Görüntü ise hakikatin yerini tutmaz.

Ve unutulmamalıdır ki bir insanın yaptığı kötülük, mensubu olduğu dini kirletmez. Fakat o kötülüğü dinin arkasına saklamak, hem inanca hem de o inanca samimiyetle bağlı insanlara yapılabilecek en büyük haksızlıklardan biridir.

Çünkü dinin itibarı, onu dilinden düşürmeyenlerin değil, onun ahlakını hayatına taşıyanların omuzlarında yükselir.

İşte bu yüzden mesele yalnızca birkaç insanın yanlış yapması değildir. Mesele, yanlışın normalleştirilmesi, haksızlığın savunulması, çıkarın kutsanması ve eleştirinin düşmanlık sayılmasıdır.

***

Bir dava, mensuplarının hatalarıyla yara alabilir. Fakat o hatalar savunulmaya başlandığında, hakikat susturulduğunda ve yanlış yapanlar kendi çevreleri tarafından korunmaya alındığında, o davanın ruhu da ölmeye başlar.

Çünkü hiçbir dava, ahlaksızlığı taşıyabilecek kadar büyük değildir. Hiçbir makam, kul hakkından daha değerli değildir. Hiçbir siyasi aidiyet, insanın vicdanından daha kutsal değildir.

Şimdi dönüp geçmişlerine baksınlar.

Bir zamanlar savundukları ilkeler orada duruyor. Fakat kendileri o ilkelerin çok uzağına düşmüş durumda. Ahlak hâlâ orada, ama onu temsil ettiğini söyleyenler ortada yok. Adalet hâlâ hakikatin yanında bekliyor, fakat ona sahip çıkması gerekenler kendi çıkarlarının peşine düşmüş.

***

Ve dava…

O dava, bir zamanlar kendisini omuzlarında taşıdığını söyleyenlerin ellerinde ağır ağır toprağa gömülüyor.

Şimdi geriye birkaç acı soru kalıyor:

Dün başkalarını ahlaksızlıkla suçlayanlar, bugün kendi yaptıklarına hangi kelimeyi bulacaklar?

Kul hakkından söz ederken başkalarının hakkına girenler, vicdanlarının karşısına hangi yüzle çıkacaklar?

Yıllarca dinin, ahlakın ve adaletin temsilcisi olduklarını söyleyenler, bugün bu değerlerin uğradığı zararı nasıl açıklayacaklar?

Ve en önemlisi:

Hâlâ taşıdıkları etiketlerle mi övünecekler, yoksa o etiketlerin arkasında kaybettikleri insanlıklarıyla yüzleşebilecekler mi?

***

Zaman geçecek…

Makamlar boşalacak, koltuklar el değiştirecek, alkışlar kesilecek, kalabalıklar dağılacak. Dün etraflarından ayrılmayanlar yarın başka kapılarda saf tutacak. Bugün kendilerini vazgeçilmez sananlar, yarın hatırlanmamakla yüzleşecek.

Ama yapılan haksızlıkların hafızası kolay silinmeyecek.

Çünkü zaman, insanların söylediklerini unutturabilir; fakat yaptıklarının izlerini her zaman silemez.

Ve hayat, herkesi bir gün kendi vicdanıyla baş başa bırakır.

İşte o gün ne sakal konuşur ne başörtüsü, ne makam konuşur ne unvan, ne de geçmişte edilmiş nutuklar…

O gün yalnızca insanın yaptıkları konuşur.

Çünkü insanın gerçek kimliği, taşıdığı etiket değil; yaşattığı ahlaktır.

***

Sınandılar…

Güçle sınandılar, makamla sınandılar, parayla, ihtirasla ve menfaatle sınandılar.

Ve bir zamanlar haklı olduklarını haykırdıkları davayı, kendi elleriyle, kendi ihtiraslarıyla, kendi çelişkileriyle mezara gömdüler.

Şimdi o mezarın başında hâlâ haklılıklarından söz ediyorlar.

Oysa artık kendilerine sormaları gereken soru çok daha ağır:

"Biz davamıza ne kadar sahip çıktık?" değil, "Davamızın bize emanet ettiği ahlakı neden terk ettik?"

Çünkü bazen bir davayı düşmanları yıkmaz.

Bazen onu en çok savunduğunu söyleyenler yıkar.

Ve en acısı da şudur:

Bir davanın mezarını başkaları kazabilir; ama içine kendi insanlığını koyan yine insanın kendisidir.

R. Demir (17 Kasım 2026

 



Bu yazı 87 defa okunmuştur.

FACEBOOK YORUM
Yorum

YAZARIN DİĞER YAZILARI

HAVA DURUMU
YAZARLAR
ÇOK OKUNAN HABERLER
  • BUGÜN
  • BU HAFTA
  • BU AY
3357 Okunma
3134 Okunma
3053 Okunma
2965 Okunma
562 Okunma
524 Okunma
462 Okunma
389 Okunma
382 Okunma
378 Okunma
346 Okunma
334 Okunma
307 Okunma
301 Okunma
299 Okunma
290 Okunma
285 Okunma
283 Okunma
279 Okunma
260 Okunma
239 Okunma
237 Okunma
219 Okunma
210 Okunma
4198 Okunma
4026 Okunma
4019 Okunma
3932 Okunma
3926 Okunma
3864 Okunma
3805 Okunma
3568 Okunma
3387 Okunma
3357 Okunma
3258 Okunma
3134 Okunma
3118 Okunma
3101 Okunma
3053 Okunma
2965 Okunma
2679 Okunma
2607 Okunma
2187 Okunma
2148 Okunma
2115 Okunma
1938 Okunma
1546 Okunma
1353 Okunma
PUAN DURUMU
Takım O G M B A Y P AV
Takım O G M B A Y P AV
Takım O G M B A Y P AV
Takım O G M B A Y P AV
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
SON YORUMLANANLAR
HABER ARŞİVİ

Web sitemize nasıl ulaştınız?


HABER ARA
YUKARI