BÜKTÜN BELİMİ KADER
Bilmem bu nasıl bir yazgı yazılmış
Doğmadan anlıma rotam çizilmiş
Derdimle çilem peş peşe dizilmiş
Küçük yaşta kestin yolumu kader
Yaradan babamı benden alınca
Dostlar sırt çevirdi yetim kalınca
Gül kokladım ergen yaşa gelince
Sararıp soldurdun gülümü kader
Dert başımı aştı yüzüm gülmedi
Hep gizli ağladım kimse bilmedi
Fakirdik sevdiğim bana gelmedi
On sekizde büktün belimi kader
Allah’ım açık tut gönül gözümü
Bu aşkla daima güldür yüzümü
Ölümüne sevip verdim sözümü
Ölmeden yaşatma ölümü kader
Aşk haberi saldım gurbet eline
Bir görmeyle düştün şair diline
Sevmenin yaşı yok böyle biline
Ne için bağlarsın kolumu kader
Ahmet’i böyle sev ölürüm sana
Kalbimden çıkıp kıyma bu cana
Nasip olamaz bu aşk her insana
Ağarttın benim saç telimi kader
Ahmet DEMİR