ELAZIĞ 23 SEVDASI

Bir sabah belediye otobüsüyle işe gidiyordum. Her zaman olduğu gibi, tirafik oldukça yoğun. İş yeri yakın olduğundan hep ayakta giderim. Zaten otobüs genelde yarı yarıya boş o saatlerde. Gökyüzü berrak, son bahar güneşi hükmünü kaybetmiş. Haliyle bu kısa yolculukta camdan dışarıyı seyretmek çok güzel. Bizim otobüsün yan tarafında giden otomobilin sürücüsü genç bir hanım. Oturmuş direksiyon başına, her haliyle gerçek bir hanım efendi desem yeridir. Marka olarak çok fazla uçuk kaçık bir araba değil. Arabaya ve sürücüye bakarken, ne güzel yakışmış dedim kendi kendime. Trafik olduğu için yaklaşık 200 metre yan yana gittik. Daha sonra biz 15, 20 metre falan ilerledik. Geride kalan o arabanın önü boşalınca, bizi soldan geçmeye başladı. Biraz daha da ileriye doğru gidince, bir baktım ki plakası 23 tabii ki Elazığ.

Sevgili dostlar zaten direksiyonda oturan genç kızımızın duruşu ilgimi çekmişti, birde plaka 23 olunca, içten içe gururlandım. O an sanki 40 yıl görmediğim bir akrabama rastlamış kadar sevindim inanın.

Biz aile olarak yılın 4 ayını yani kış günlerini köyde yaşıyorduk. Diğer 8 ayını ise Dummu’da yaşıyorduk. Hal böyle olunca köy hasreti çekerdim. Çünkü yılın en güzel aylarında köyde olmuyorduk. Daha sonra 14 yaşında İstanbul’a geldim. O yaşlarda ve ileriki yıllarda zaman iş ve telaş içinde geçti. Bu zaman içinde düşünecek an bulamazdık. Belki vaktimiz çoktu ama, şehir hayatının ihtişamı geriye doğru dönüp bakmamızı engelliyordu. Yaş kemali bulunca yavaş yavaş geldiğim yöne doğru bakmaya başladım. Her geçen gün beni köyüme daha çok yaklaştırdı. Öyle bir an oldu ki, geride bıraktığım ayak izlerimin üstünü örten tozlar kendiliğinden uçmaya başladı. Gün yüzüne çıkanlar muhteşem. Her birinde farklı bir anı, farklı bir hikaye var. Hüzünle iç içe olmuş o günleri epey bir harman ettim kendimce. Geçmiş anıları irdeledik ce, içimde uyanan merak dairesi epeyce genişledi. Nimri köyümün içinde hayali dolaşırken, Keban’ı Elazığ’ı da merak etmeye başladım. Bu arada diğer İllere bağlı komşu İlçeleri de merak etmeye başladım. Fakat döndüm dolaştım şöyle bir baktım ki, en güzel memleket doğduğum yerlermiş. Doyduğumuz yerler iyidir hoştur ama, her geçen günü boş yere tüketiyoruz. Şahsen geride bıraktığım yılların zerre kadar sanatsal değeri yok. Nimri ziyaret tepesi Ağbaba’ya çıksam sadece bir tarafa baksam, yüzlerce anı yüzlerce hikaye bulurum.

Saygıdeğer dostlar işte budur benim memleket sevdam. Sadece Elazığ plakası beni bu kadar mutlu ettiğine göre, gerisini siz düşünün. Büyük üstadın dediği gibi sevelim sevilelim dünya kimseye kalmaz.

Yıllar önce yaşadığım bir anı.

Selahattin Yalçıner