ÇAĞDAŞ KÖLELİK

Gıpta ettiğimiz Avrupa devletlerinin sanayicisi kendilerini köle yaparak, vatandaşına azami ölçüde refah sağlıyor. Çünkü o devletlerin ekonomik yapısı, halkının geleceğine yönelik bir sistem kurmuş. Önce benim halkım benim insanım diyen ülkelerin yönetim şekli, sağlam demokratik temeller üzerine kurulmuş, adına da demokrasi deniyor. Hal böyle olunca, bu ülkelerin her bireyi kendi seçtiği yöneticisine, güvendiği için harfiyen uyar. Herkesin bir işi vardır, en düşük maaş 3 ila 5 bin Avro. Tl karşılığı 20 ila 40 bin lira arası. Kısaca tek maaşıyla her yıl en az bir ay tatilini yapar. Çocuklarının eğitim giderlerini devlet karşılar. Sonuç devlet ve halk verdiklerinin karşılığını, karşılıklı olarak eksiksiz alır. Peki bu refaha nasıl erişilmiş? Dilim döndüğü kadarıyla yazmak istiyorum, eksik fazla af ola. Buyurun birlikte okuyalım.

Ülkemizde adına Ar-Ge dediğimiz, Araştırma Geliştirme sistemini, Avrupa devletleri muhteşem uyguluyor.

Bir sanatkar düşünün, dünyada belki ilk olan bir teknoloji projesi üzerinde, aylarca belki yıllarca çalışıyor. Bu projeden emin olunca, devletin Ar-Ge kurumuna başvuruyor. Ar-Ge kurumu kendine sunulan bu proje üzerinde, bünyesinde olan bilim adamlarına inceletiyor. Proje gerçeğe uygunsa eğer, sahibini davet ediyorlar. Çalışmanızın ürünü olan bu projeyi beğendik, bizden ne istersin diye sorulur. Proje sahibi bana bir çalışma alanı, şu sayıda şu niteliklerde teknik insanlar lazım der. Ve ne istediyse kabul edilir.

Proje sahibi kapalı veya açık gerekli alanı bulur. Mesela 20 kişiden oluşan teknik elamanları da bulur. Bulduğu çalışma alanının kirası tüm giderleri Ar-Ge ye aittir. Yetmez dahası da var. Çalışan 20 personelin ve kendisinin maaşı, sosyal güvenlik giderleri devletin kurumu tarafından karşılanır. Belki 6 ay belki 2 yıl süren bu çalışma bitince, ortaya projesinin ürünü çıkar. Son bulan bu aşamada, üretilen ürünü ya Ar-Ge ye götürür, ya da o kurum gelip yerinde görür. Başarı tam neticeye vardıysa eğer, proje sahibi görüşmek için Ar-Ge ye davet edilir. Devletin bu kurumu derki, çalıştığın proje ürünü verdi ve beğenildi.

Ve devam eder. Bu çalışmanı tam kapasite ile üretmek için, şu niteliklerde bir fabrika kurmak gerekiyor. Senin böyle bir imkanın var mı diye sorulur? Proje sahibinin imkanı yoksa eğer, kanunların belirttiği çerçeve de, ya devlet ortak olur, ya da bu işe uygun özel bir şirket bulunur. Bu projenin hayata geçmesinde devlet para harcadığı için, Ar-Ge kurumu, kurulan fabrikanın üretim safhasını belli bir süre takip eder. Bizim deyimle saldım çayıra Mevla kayıra diye bir düşünce asla onlarda yoktur.

Yukarıda verdiğim çeşitli örneklerden yola çıkarsak eğer, o ülkelerin sanayicisi devletinden aldığı güçle, istihdam ettiği çalışanlarına gerekli refahı sağlamış olur. Yine kendi deyimimizle, herkes ekmeğinin hamalıdır kölesidir. Ben kendimce bunun adına (Çağdaş Kölelik) diyorum.

İzninizle biraz da kendimize ve özümüze dönmek istiyorum…

Hiç kimsenin malında mülkünde şahsen asla gözüm yok. Gözü olanında gerçekten gözü çıksın. Beni derinden derine üzen, iğneden ipliğe, tepeden tırnağa yabancı menşeli ürünleri kullanmaya mecbur edildiğimiz. Altımızda son model yabancı arabalar, cebimizde bir birinden pahalı telefonlar. Ayağımıza giydiğimiz basit bir çorabın bile, makinesi hatta ipliği dahi yabancı menşeli.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk Cumhuriyeti kurduktan sonra, her sektöre yönelik kalıcı projeler üretti. En büyük projesi 1928 yıllarında başlattığı, ilk beş yıllık kalkınma planı hazırlanıp, sanırım 1930 yıllarında hayata geçirildi. O yıllar ki yokluklar içinde fakir düşmüş bir ülkeydik. Şimdi ise en ileri teknoloji ihtiyaçlarımızı üretecek konumdayız. Şu yabancı mallarına hayranlıkla bakan gözlerimiz, ne zaman yerli mallarımıza dönecek merak ediyorum…

NOT: Daha önceki yıllar kaleme aldığım bir yazı, istedim ki hiç bozmadan paylaşayım.

Selahattin YALÇINER