TOPRAK ANA BUGÜN KEBAN’DAKİ BAHÇEMİZDE SONBAHAR MEYVESİ OLARAK AYVA VERDİ :

Bugün Keban’daki bahçemizde ayva hasadı yaptık. Toprak Ana, sonbaharın bereketini bir kez daha önümüze serdi. Dallarından topladığımız ayvaları sepete yerleştirirken yalnızca meyve toplamadığımı düşündüm.
O sepette toprağın bereketi, ağacın gelişimi, suyun katkısı, güneşin sıcaklığı ve insanın emeği bir aradaydı.
Her ayva, doğayla kurduğumuz ilişkinin sessiz bir hatırlatıcısıydı. Eğildim, toprağa baktım ve kendi kendime sordum: Bizi besleyen bu kaynağın kıymetini gerçekten biliyor muyuz? Toprak Ana’nın değeri bilinirse, insanlar ve bütün canlılar için mevsimine uygun ürünler sunan büyük bir market gibidir.
Bu markette sıra beklemek yoktur; dallarında her gün değiştirilen fiyat etiketleri bulunmaz. Mevsimi geldiğinde ayvasını, narını, üzümünü ve daha nice ürününü sunar. Elbette bu benzetme, üretimin masrafsız ve emeksiz olduğu anlamına gelmez. Fidanın, bakımın, sulamanın, hasadın ve bekleyişin bir karşılığı vardır. Benim anlatmak istediğim, doğanın sunduğu imkânların değerini yalnızca parayla ölçemeyeceğimizdir. Çünkü toprağın üretme gücünü kaybettiğimizde, elimizdeki para o kaybı her zaman geri getiremez. İnsan bazen sofrasındaki meyvenin nereden geldiğini unutuyor.
Marketten aldığını düşünüyor; fakat marketin arkasındaki bahçeyi, bahçenin altındaki toprağı, ağacın köklerine ulaşan suyu ve üreticinin emeğini görmüyor. Oysa bir meyvenin yolculuğu rafta başlamaz. Tohumda, fidanda, kökte ve mevsimlerin içinde başlar. Çocuklarımıza da bunu öğretmemiz gerektiğine inanıyorum. Bir çocuğun meyveyi yalnızca ambalajıyla tanıması yeterli değildir. Ağacını görmesi, toprağına dokunması ve yetişmesi için verilen emeği anlaması gerekir. İnsan, kaynağını tanıdığı nimete daha bilinçli yaklaşabilir.
Bugün topladığım ayvalar bana sabrı da hatırlattı. Bir ağacın karşısına geçip “Hemen meyve ver.” diyemeyiz. Onun gelişme, çiçek açma ve olgunlaşma zamanını bekleriz. Gereken bakımı yapar, koşulları gözetiriz; yine de bütün sonucu tek başımıza belirleyemeyiz. İnsan yaşamında da benzer bir gerçek vardır. Emek vermek bizim sorumluluğumuzdur; her şeyin istediğimiz zamanda ve istediğimiz biçimde gerçekleşeceğini düşünmek ise bizi yorabilir. Sabır, hiçbir şey yapmadan beklemek değildir. Sabır, yapılması gerekeni yaparken sürece de yer açabilmektir.
Ancak günümüzde daha çok üretme, daha çok satma ve daha çok kazanma isteği, kimi zaman bu dengeyi gölgede bırakıyor. İnsan, doğanın imkânlarını gözetmek yerine onu sürekli zorladığında, bugünkü kazancının gelecekteki bedelini düşünmeyebiliyor. Bilinçsiz kullanılan tarım ilaçları, gereğinden fazla gübreleme ve ölçüsüz su tüketimi; toprağa, suya ve diğer canlılara zarar verebiliyor. Burada asıl mesele, üretimi bilgiyle ve sorumlulukla yürütmektir. Her uygulamanın gerekliliği, miktarı ve zamanı uzmanlıkla değerlendirilmelidir. Ürünün yalnızca çok olmasıyla övünürken, onu yetiştirdiğimiz çevrenin durumunu da sorgulamalıyız.
Bir meyvenin iri, parlak ve düzgün görünmesi, onun nasıl üretildiğini tek başına anlatmaz. Aynı şekilde, şeklinin bozuk veya yüzeyinin lekeli olması da güvenli olduğunun kanıtı değildir. Görüntünün ötesine bakmayı öğrenmeliyiz. Nerede yetiştirildiğini, hangi uygulamalardan geçtiğini ve nasıl saklandığını önemsemeliyiz. Üretici bilgiyle hareket etmeli, tüketici de bilinçli sorular sormalıdır.
Soframıza karşı sorumluluğumuz, alışverişte verdiğimiz kararla başlar ve tüketim alışkanlıklarımızla devam eder. Benim için bu konunun en düşündürücü tarafı, insanın bazen kendi geleceğini kendi eliyle zayıflatmasıdır. Daha fazla ürün isterken toprağın verimini, daha fazla kazanç isterken suyun temizliğini, daha fazla tüketmek isterken paylaşmanın değerini kaybedebiliriz. İşte burada durup düşünmemiz gerekir: Kazancımız artarken yaşam kaynaklarımız ne durumda? Bugün aldığımız kararların bedelini yarın kim ödeyecek? Çocuklarımıza yalnızca bir mülk mü bırakacağız, yoksa üzerinde hayatın devam edebileceği bir toprak da bırakabilecek miyiz? Toprak bize insan diliyle hesap sormaz. Fakat ona nasıl davrandığımızın sonuçları yaşamımıza yansır.
Su azaldığında, toprak yorulduğunda ve üretim güçleştiğinde, verdiğimiz kararların önemini daha açık görürüz. Bu nedenle doğayı koruma düşüncesini uzak bir geleceğin meselesi olarak değerlendiremeyiz. Bugün boşa akıttığımız su, bugün çöpe attığımız ürün ve bugün ihmal ettiğimiz ağaç, sorumluluğumuzun bir parçasıdır. Gelecek kuşakların hakkını gözetmek, günlük davranışlarımızda karşılık bulmalıdır. Su konusunda da aynı hassasiyeti taşımamız gerektiğine inanıyorum.
Bahçedeki bir ağacın meyve vermesinde suyun katkısını gördüğümde, onu sıradan bir kaynak gibi düşünemiyorum. Sulamayı ihtiyaç doğrultusunda yapmak, gereksiz kullanımı azaltmak ve mevcut imkânları dikkatle değerlendirmek önemlidir. Suyu korumak yalnızca faturayı düşürmek değildir; yaşamın devamlılığını gözetmektir. Bir ağacın susuz kalması, yalnızca o ağacın sorunu olarak görülemez. Onun meyvesinden yararlanan insanı, gölgesine sığınan canlıyı ve çevresindeki yaşamı da ilgilendirir. Hasat kadar, hasattan sonra yaptıklarımız da önem taşır. Sepete doldurduğumuz ayvaların kıymetini bilmek, onları uygun biçimde ayırmayı, saklamayı ve zamanında değerlendirmeyi gerektirir. İhtiyacımızdan fazlasını alıp çürütmek yerine planlı tüketebiliriz.
Kullanabileceğimiz ürünleri değerlendirebilir, fazlasını paylaşabiliriz. Bir meyveyi çöpe attığımızda yalnızca o meyveyi kaybetmeyiz; yetişmesi için harcanan suyu, zamanı ve emeği de boşa çıkarmış oluruz. Bereketin korunması, üretmek kadar üretilene sahip çıkmayı da gerektirir. Paylaşmak ise hasadın insana dokunan en güzel taraflarından biridir. Bir komşuya uzatılan tabak, yalnızca meyve taşımaz; hatırlanmayı, yakınlığı ve dayanışmayı da taşır. İnsan elindekini paylaştığında, emeğinin sevincini başkasıyla buluşturur. Ben bereketi yalnızca sepetin doluluğuyla değerlendirmiyorum. O sepetin kaç sofraya ulaştığını, kaç kişiye sevinç verdiğini ve insanlar arasında nasıl bir bağ kurduğunu da önemsiyorum.
Soframızın dolu olması kadar, çevremizdeki ihtiyacı fark edebilmemiz de değerlidir. Üreticinin emeğine saygı duymak da bu anlayışın bir parçasıdır. Bir ürünün fiyatını konuşurken onun arkasındaki çalışma süresini, bakım giderlerini ve üretim sırasında karşılaşılan güçlükleri unutmamalıyız.
Tüketicinin bütçesini gözetmekle üreticinin emeğini gözetmek birlikte düşünülmelidir. Yerel üretimi tanımak, mümkün olduğunda üreticiden bilgi almak ve alışverişte emeği görünür kılmak, soframızla toprağımız arasındaki bağı güçlendirebilir. Kuantum Düşünce Tekniği yaklaşımımda bu hasadı, insanın kendisine bakabileceği bir farkındalık alanı olarak değerlendiriyorum. Buradaki anlatımım, kuantum fiziğinden çıkarılmış bir doğa yasası iddiası değildir.
Tohumu, bakımı ve hasadı; düşüncelerimizle davranışlarımız arasındaki ilişkiyi anlamak için birer metafor olarak kullanıyorum. İnsan zihninde hangi düşüncelere sürekli yer verdiğini, hangi alışkanlıklarını beslediğini ve hangi sorumluluklarını ertelediğini sorgulayabilir. Bir ağaca düzenli bakım vermek gibi, yaşamımızdaki değişimi de somut ve sürdürülebilir adımlarla desteklememiz gerekir.
Ruhsal açıdan baktığımda, toprağın bana hatırlattığı ilk duygu şükürdür. Fakat şükrün yalnızca sözde kalmasını yeterli görmüyorum. Şükür; sahip olduğuma özen göstermek, aldığım nimeti israf etmemek ve başkasının emeğini takdir etmektir. Doğaya duyduğum minnet, bir ağacı koruduğumda, suyu dikkatli kullandığımda ve hasadımı paylaştığımda davranışa dönüşür. İç dünyamla yaşam biçimim arasında böyle bir uyum kurmayı değerli buluyorum.
Zihinsel açıdan ise doğa bana sınırlarımı, beklentilerimi ve aceleciliğimi düşündürüyor. Her şeyi hemen elde etmek istediğimde, bir meyvenin olgunlaşma sürecini hatırlıyorum. Kendime şu soruları soruyorum: Gerçekten neye ihtiyacım var? Daha fazlasını isterken elimdekini ihmal ediyor muyum? Bir hedef belirlediğimde onun bakımını da üstleniyor muyum? Bu sorular, düşüncelerimi daha gerçekçi değerlendirmeme yardımcı oluyor. Yalnızca istemenin ötesine geçerek planlamaya, uygulamaya ve sonuçlardan öğrenmeye yöneliyorum.
Bedensel açıdan baktığımda, bahçede çalışmanın dikkat ve denge gerektirdiğini görüyorum. Yürümek, eğilmek, meyve toplamak ve taşımak sırasında bedenimin sınırlarını gözetmem gerekiyor. Yorulduğumda dinlenmek, uygun araç kullanmak ve kendimi gereğinden fazla zorlamamak da emeğe dâhildir.
Toprağa bakım verirken bedenimi ihmal etmemeliyim. Soframda çeşitliliğe, ürünlerin temizliğine ve uygun saklama koşullarına dikkat etmek de bu özenin devamıdır. Bu hasattan çıkardığım ders, insanın doğayla ilişkisini yeniden gözden geçirmesi gerektiğidir. Toprağı sevdiğimizi söylemek değerlidir; fakat asıl ölçü, ona nasıl davrandığımızdır. Bir ağacı korumak, bir ürünü israftan kurtarmak, suyu dikkatli kullanmak ve çocuğumuza üretimin değerini öğretmek, bu sevginin somut karşılıklarıdır. İnsanlığa yol gösterecek değişimin, günlük yaşamda yapılabilir davranışlarla güçleneceğine inanıyorum.
Bugün Keban’daki bahçemizde ayva toplarken gördüğüm manzara bana hem sevinç hem sorumluluk verdi. Sevindim; çünkü emeğin karşılığını görmek güzeldi. Düşündüm; çünkü bu bereketin devamı için hepimizin üzerine düşen görevler vardı.
Dileğim, toprağın kıymetini soframız boşalmadan bilmemizdir. Bir nimetin değerini anlamak için onu kaybetmeyi beklemeyelim. Elimizdeki imkânları koruyalım, emeği gözetelim ve paylaşmayı unutmayalım. Çünkü benim bu hasattan insanlığa söylemek istediğim söz şudur: Toprak Ana vermezse teknoloji sofra kuramaz

| Takım | O | G | M | B | A | Y | P | AV |
|---|
| Takım | O | G | M | B | A | Y | P | AV |
|---|
| Takım | O | G | M | B | A | Y | P | AV |
|---|
| Takım | O | G | M | B | A | Y | P | AV |
|---|
| Tarih | Ev Sahibi | Sonuç | Konuk Takım |
|---|
| Tarih | Ev Sahibi | Sonuç | Konuk Takım |
|---|
| Tarih | Ev Sahibi | Sonuç | Konuk Takım |
|---|
| Tarih | Ev Sahibi | Sonuç | Konuk Takım |
|---|