SÖRVAYVIR CEHABE

"Allah Allah illallah

Hayırlar gele inşallah

İki yiğit çıktı meydana

İkisi de birbirinden merdâne"

Evet, Türk siyasetinin köklü çınarı, bugünlerde tam ergen tarzı bir okul müsameresi dedirten muazzam bir prodüksiyona imza atıyor. Karşınızda; Acun Ilıcalı'nın filan değil, canlı-kanlı bir

mücadelenin sahnesi:

Survivor Cehabe!

İşte bu epik mücadelenin altın kuralları:

1- Sabah namazıyla birlikte Meclis grubuna gidip plajda şezlonga havlu koyar gibi; kürsüye ilk havlu atan konuşmaya hak kazanır.

2- Konuşma içeriğinin, sözün, vaadin ne olduğunun önemi yok, yalnızca kim daha çok bağırırsa, yani desibel savaşlarında kim camları titretiyorsa o konuşmalıdır.

3- Kürsüye giderken yolda rakibine çelme takan, dirsek atan ya da ceketinin düğmesini daha sert ilikleyen ve gözlerini kısarak bakış atan taraf, daha açıkçası döven, haşat eden, bileğinin hakkıyla konuşma hakkını elde eder.

4- Toplum gözünde itibar yitimiymiş, işi buraya getiren siyasi rakiplere koz vermekmiş, başkalarına maskara olmakmış, ülke yangın yeriymiş, ekonomi aşağı doğru uçuyormuş, şimdilik önemli değil. Beka meselesi, saat bir buçukta tahtanın arkasında kimin duracağıdır, kürsüde ilk "selfi" çeken ve twitterde en çok "like" alan babayiğit her kimse konuşmayı en çok hak eden olacaktır.

Yapılan haksızlıkları, mahkeme kararının mutlak hukuksuzluğunu, kayyum tarafının şaşılacak derecede utanılası tavırlarını herkesin gördüğü bir gerçek olsa da bu tablo hiç hoş değil...

Kısaca kim daha çok bağırırsa, kim daha erken giderse, kimin yumruğu güçlüyse o konuşabilmelidir ama yakında olan bitenden bıkkınlık gelip de kürsünün fişini halk çektiğinde iki taraf da kendini zifirî karanlıkta bulabilir ve "biz nerede yanlış yaptık" diye ağlayabilir.

Benden söylemesi...

İyi itişmeler!

Cem Bayındır / Haziran 2026