BABAM

Artık yoksun!..

Entübe sürecini de sayarsak 1 yıl 3 aydır yoksun babacığım.

Her bulduğum fırsatta koşarak gittiğim aile kokan, çocukluğumun saklı olduğu ev de eskisi gibi cazip gelmiyor.

Balkonda heyecanla yolumuzu gözleyen olmayınca kuru ev pek de anlam ifade etmiyormuş.

  Yine geç kaldım biliyorum. Sayılı günlerle gelip gitmelerimi sevmiyordun.

Kendimce de çalışma hayatımı sonlandırıp istediğim zaman gelebileceğimin hayallerini kuruyordum.

Bizler plan kuruyoruz fakat Allah kendi planını uyguluyordu.

Yaşayamadım o mutluluğu, yetişemedin uzun kalmalara.Yokluğuna alışabilmek çok zor.

 Yeni bir yıla girmek ölümü daha bir hatırlatır oldu.

 2024 ise kara yıl benim için.

Bir evlat pir olsa da sadece anaya değil, babaya da muhtaç imiş. Gidişinle dolmayan bir boşluk. Dağ gibi adamın yoğun bakımda küçülmüş bedeni. Oysa o yaşına kadar hastane nedir bilmemiştin.

 Kendinden bihaber makinalara, hortumlara bağlı halin, “ Evin yıkılsın ölüm”, dedirtmişti bana.

 Bir gelişimde seslenmeme gözlerini açmıştın. Farkıma varmıştın buna eminim.  Elini tuttum, bir şeyler söylemeye çalıştın, biliyorum. Anlamakta güçlük çektim. Çabaladım anlamaya, ama ama….

  “Baba yarın tekrar geleceğim, çok kalmama izin vermiyorlar” demiştim. Anlamıştın beni bırakmak istememiştin. Gözlerinden damla değil deli çay akmıştı sanki.

Yüzüne dokundum, başına dokundum, elini tuttum. Ah bir daha görememe hissi, ne yaman duygu…

Ve ertesi gün tekrar görüş saatine yetiştim. “Baba, baba”desem de sadece makinalardan gelen ses karşılık vermişti.

Çok da uzun sürmedi zaten, 1 ocak günü acıların dinmişti.

    Sokağın son kalan büyüğü de dünya sürgününü tamamlamıştı.

Bir zamanlar çocuk sesleri ve sizlerin şakalaşmaları ile gülüşlerin, huzurun tavan yaptığı sokakta in cin top oynuyor şimdi. Sizlerden kalan ahşap evler ve yorgun bir sokak…

Zamane insanından keyif alamayan bir kasaba.

Ne eski güven, ne eski samimiyet; ne de dostluk kalmıştı.

Her yerde kıblesi menfaat olan insanlar…

 Ve de “Bana değmeyen yılan bin yaşasın” felsefesi. Sanal bir hayatın figüranlarıyız hepimiz.

Kapitalist sistemin esiri olmuştuk.

Sevmek ve sevilmek ünvana, cebe bağlıydı.

      Nerden geldim buraya şimdi.  Ne yaparsak yapalım dünyada, ülkemde olup bitenlerden zihnimizi arındıramıyoruz.

  Daha önce yazdığım bir yazıda “ Babalar kızlarını bir başka sever.” demiştim.

Elbette kızlar da babalarını. Onların ilk aşkları babadır. Eş seçerken de babaları gibi bir eşin arayışına girerler.

     Artık yoksun!..

Arkamdaki dağ yok artık. Her gelişimde balkonda heyecanla bekleyen yok. Çay içerken sohbet ettiğim, geçmişten kesitler anlatan yok. Balkon duvarına ta çocukluğumdan yazıyı gösterip” Bunu ben yazmıştım küçükken” dediğimde “ sen büyüdün mü ki?” diyen babam yok artık.

    Viraneye dönmüş köyüne götürmüştüm. Hatıraların arasında dolaşırken hüzünden karmakarışık olan yüzün ve anlattıkların… ılçeye sırtınızda taşıdığınız odunlar karşılığında bir paket çay alışınız, babayı erken kaybetmenin omzuna yüklediği sorumluluğun yorgunluğunu görmemek mümkün değildi.

 Van’a, Erzurum’a gidişlerimiz. Kızım et yemiyor oralarda acından ölecek endişeniz. Her ay büyük kolilerle yiyecek taşıman…

  Ve her yolculadığında el sallarken dudaklarının titremesi, gözlerinin akması…

Hangisini unutabilirim ki.

   Çok şanslıydık, baştan ayağa duygu, merhamet olan bir babaya sahiptik.

Nur ol, nur içinde yat. Biz senden razıydık, Allah da razı olsun, rahmetiyle kuşatsın.

Sündüs Arslan Akça