DİKİLİ TAŞLAR - 10

 “ÖLÜM ADIN KALLEŞ OLSUN!”

Filozof Augustinus, zaman nedir, diye sorulan bir soruya; “Eğer hiç kimse benden bunu sormazsa biliyorum, ama soran kişiye bunu açıklamak istesem bilmiyorum” diyerek cevap verir.   Ülkemizde zaman öylesine hızlı gündem öylesine çabuk değişiyor ki yetişmek zor.

Demem o ki, bu yazı yukarıda açıkladığım nedenlerle bugüne kaldı. Yazar, şair Ruşen hakkı, ölenler için “…kendini yaprak dökümüne kaptırdı” der bir şiirinde. Geçen ay köyümüzde kendini yaprak dökümüne kaptıran, çok genç yaşta bir kardeşimiz Devrim Turan, bu dünyadan ve sevenlerinden ebediyen ayrılıp toprağın bağrına konuldu.

Ölüm üzerine konuşmaya, yazmaya hiçbir insanın yüreği el vermez. Ne var ki, yaşam hızla akıp giderken ölüm de boş durmuyor. Genç yaşta insanları ansızın öbür dünyaya savurup duruyor. Bu türden ölümlere tanık olmak, doğrusu zor geliyor insana. Turan ailesi, peş peşe büyük acılar yaşadı. 2011 Aralık ayında Abbas, 2012 Ekim’de Habip, Mart 2013 de Haşim, hiç de hak etmedikleri genç yaşlarında hayata veda ettiler. Daha bu yaralar soğumadan arkasından aile ve Birvan yine büyük bir acı yaşadı. Devrim Turan kardeşimiz henüz hayatın baharını tamamlamadan toprağa düştü. Böyle bir kader sorgulanmaz mı? Ölümün gencecik çocuklarla böylesine kaçak dövüşmesine kızılmaz mı? Fakat biz ne söylersek söyleyelim, eninde sonunda ölümün bizimle oynadığı bu oyunda hep yenik düşüyoruz. Kim bilir, ölüm şu an, adresi ve yönü belli olmayan başka bir kapıyı çalmak üzere yola çıkmıştır bile. 

Şair, dosta düşmana, uzağa yakına, bilene bilmeyene ne de anlamlı tümcelerle duyurmuş: “Ölüm adın kalleş olsun.” Özellikle, genç yaşta ölen insanla, yakınları da biraz ölüyor. Geçmişte büyüklerimizden bize miras kalan ortak paydamız, ailelerimiz arasında kırgınlıklara dair her ne geçerse geçsin, her ne olursa olsun genç yaşta ölümlerin tüm Birvan’lıların yüreğinde bıraktığı büyük acılardır. İnsan için yüzeyde görünenler değil asıl bir de dipteki acılardır. İyi günde kötü günde, birbirlerinin yanında olmak bu kadim halkların, vazgeçilmez temel kuralıdır.  

Sözün bittiği yerdir ölüm. Senin de hikâyen yarıda kaldı Devrim kardeşim! Neyi onayladığını, nelere karşı olduğunu yazacağın bir hikâyen mutlaka vardı. Hayat düşündüğümüz kadar adil davranmıyor insana. Bugünden sonra yapabileceğin bir tek şey vardır, biliyoruz ki öbür dünyaya göç etmiş, “Hakka yürüyen” tüm Birvan’lılar, mutlaka seni görmeye gelecektir. Hepsine selam olsun.

Dilim varmıyor söylemeye, çünkü ölüm sana yakışmıyor. Gönlü rahmet isteyen ölülerin çok duyduğu bir sözdür: Yerin aydınlık olsun…

Ölümün saatinin alabildiğine ciddi, önemli şenlik ve korkunç karakteri (kökü bizde yatan kaderimizi belirleyen güçlerin itiş kakışla birlikte harekete geçen) buraya dayanır. Bir krizdir ölüm saati, sözcüğün en güçlü anlamıyla; mahkeme-i kübra.

Eski Medeniyetler ve Dünya Tarihi

Alacahöyük Hatti Güneş Kursları- Sistrumlar / MÖ 3 Binler

“Güneş Kursu” sistemin adı verilen müzik aletlerindendir. Tören sırasında bir sopanın ucuna takılarak sallandıklarında ses çıkaran bu metaller ölü gömme adetlerinde özellikle Alacahöyük yönetici mezarlarında sıkça karşılaşılmaktadır.

…

…Tokat Horoztepe başta farklı sistemlerle dikkat çeken Güneş Kursları’nın özel örneklerinin yer aldığı Arinna Alacahöyük ile özelleştirilmektedir.

Ana kaynak: Meral sayın Anadolu’nun Müzik Tarihi (Neolotik Çağdan Bizansa).

Özdemir ASAF’ın mezar taşı yazısı:

Sevgi ise sevişeceğiz seninle

Kavga ise dövüşeceğiz seninle

Ölümü de paylaştığımız yaşamda

Ortaklaşa bölüşeceğiz seninle

…

Geliyorlarsa baba mezarına

Okumuyorlarsa ruhuna Fatiha

Üzülme boşuna

Bir gün onlar da girer

Kara toprak altına

“…ve dünya kaçar gözümüze Ö.A.”

Barış Manço ile bütünleşen

Sarı çizmeli Mehmet ağa

1800’lü yıllar

Ruhuna Fatiha

-

 Neyzen TEVFİK

1880-28.01.1953

Ne surete bakmakla

     Hüküm verme sakın

Gel sireti gör

     Hakkı temaşa ediyor

Ne Neyzeni sarhoş

      Görüyorsan ne çıkar

Meyhanede bak

       Kâbeyi inşa ediyor

… Ah biliyorum

Biliyorum bir gün gelir de ölürsem

Omuzlarınızda gidecek cenazem

Size teşekkür ederim şimdiden

                                                   Muzaffer Tayyip USLU

Haydi Elveda

Bir geldim bir gidiyorum

Dostlar elveda el veda

Buna isyan ediyorum

Dostlar elveda el veda

Duysun bilsin dostum eşim

Kalmadı yapacak işim

Belli ki bu son gidişim

Haydi el veda el veda

Vedat GÜNGÖR

Nietzche’nin babasının mezar taşına yazılan yazı:

Die Liebe höret nimmer auf: Sevgi asla zeval bulmaz.

(İncil’den bir söz, I. Korintoslulara 13.8)

Yazı devam edecektir…