MALATYA’DAN KEBAN’A, KEBAN’DAN MUNZUR’A:

Doğa, Dostluk ve Bilinçli Yaşam Yolculuğu

İnsan bazen kendisini daha iyi duyabilmek için günlük hayatın alışılmış seslerinden uzaklaşmak ister. Bir suyun kıyısında durmak, dağlara bakmak, sonbaharın renklerini seyretmek ve yılların dostlarıyla içten bir sohbet kurmak, bu ihtiyaca karşılık verebilir. Benim için doğaya yönelmek; çevremi dikkatle incelemek, iç dünyamı dinlemek ve yaşamla kurduğum ilişkiyi yeniden değerlendirmek anlamına geliyor.

Halil Yaman ve Ramazan Demez ile yıllardır devam eden dostluğumuzun bu buluşması da böyle bir düşüncenin etrafında şekillendi. Keban’ın manzarası karşısında bir araya gelirken geçmişten bugüne taşıdığımız birlikteliği, doğanın sunduğu güzellikleri ve önümüzdeki dönemde gerçekleştirmek istediğimiz gezileri konuştuk.

Malatya’dan Keban’a, Keban’dan Munzur’a uzanan yolculuk düşüncemiz; dostluğumuzu yeni deneyimlerle zenginleştirme ve farkındalığı günlük yaşamımıza taşıma niyetini içeriyor.

Yılların dostluğu, insanın yanında rahatça konuşabildiği ve gerektiğinde sessiz kalabildiği bir güven ortamı oluşturuyor. Birbirimizi tanımak, her konuda aynı düşünmemizi gerektirmiyor. Farklı bakış açılarını dinleyebilmek, ihtiyaçlarımızı açıkça ifade edebilmek ve ortak kararlarımızda birbirimizi gözetmek, birlikteliğimize derinlik kazandırıyor. Ben, doğa buluşmalarımızın bu anlayışı daha da güçlendirmesini önemsiyorum.

Tabiatı gezmek ve incelemek, dikkat isteyen bir uğraştır. Suyun hangi yönde aktığını görmek, arazinin yapısını fark etmek, mevsimin bitkiler üzerindeki izlerini gözlemlemek ve insanların bu coğrafyayla nasıl bir ilişki kurduğunu anlamaya çalışmak, yolculuğumuzu zenginleştirir. Yerel insanları dinlemek, bilmediğimiz konuları sormak ve gözlemlerimizi not etmek de bu incelemenin parçalarıdır. Her geziden birkaç güzel fotoğrafın yanında yeni bir bilgi, üzerinde düşüneceğimiz bir soru ve çevreye karşı daha güçlü bir sorumluluk duygusuyla dönmek isterim.

Kuantum Düşünce Tekniği felsefesi çerçevesinde önem verdiğim konulardan biri, insanın yaşadığı olayla o olaya verdiği anlam arasındaki ilişkiyi fark etmesidir. Aynı manzaraya bakan üç insanın zihninde farklı düşünceler oluşabilir. Birimiz geçmişi hatırlar, birimiz geleceği düşünür, diğerimiz bulunduğu anın sessizliğini yaşar. Bu farklılıkları gözlemlemek, kendi iç dünyamızı tanımamız için değerli bir fırsattır. Burada kullandığım kuantum ifadesi, kişisel gelişim yaklaşımımın adıdır; bu deneyimleri kuantum fiziğine ilişkin bir iddia olarak ele almıyorum.

Doğada kendime şu soruları yöneltmeyi anlamlı buluyorum: Şu anda ne hissediyorum? Zihnimde hangi düşünce dolaşıyor? Gördüğüm şeyle ona yüklediğim anlamı ayırt edebiliyor muyum? Bugün hayatımda hangi küçük değişikliği yapabilirim? Bu soruların cevabını hemen bulmak zorunda değilim. Bazen düşüncemi fark etmek, duyguma bir isim vermek ve acele etmeden kendimi dinlemek bile önemli bir başlangıçtır.

Spiritüel yolculuğu, yaşamımızın anlamı ve değerlerimiz üzerine düşünmeye açılan kişisel bir süreç olarak görüyorum. Ruh, zihin ve beden bütünlüğü dediğimde de bu üç alana birlikte dikkat etmeyi kastediyorum. Ruhsal yönden hangi değerlerin beni beslediğini, zihinsel yönden hangi düşünceleri taşıdığımı, bedensel yönden ise nefesimi, duruşumu, yorgunluğumu ve dinlenme ihtiyacımı gözlemleyebilirim. Bedenimin ihtiyacını duymadan uzun yollar yürümek ya da zihnim sürekli başka yerdeyken manzaranın karşısında durmak, deneyimimin bazı yönlerini kaçırmama neden olabilir.

Bu nedenle gezilerimizde kısa sessizlik anlarına da yer açmak istiyorum. Güvenli ve uygun bir noktada durup doğal nefesimizi izlemek, ayaklarımızın yere temasını hissetmek, çevredeki renkleri ve sesleri fark etmek, bulunduğumuz ana dikkat vermenin sade bir yoludur. Herkesin deneyimi farklı olabilir. Bir arkadaşımız konuşarak, bir diğeri sessizce gözlemleyerek kendisini daha rahat ifade edebilir. Paylaşımın gönüllü olması, bu ortamın samimiyetini korur.

Toprak, su, hava ve ateş kavramlarını da doğayla kurduğumuz ilişkinin sembolik dili içinde değerlendirebiliriz. Toprak bana köklerimi, aidiyetimi ve sağlam duruşumu düşündürür. Su, değişim karşısındaki tutumumu ve hayatın akışıyla ilişkimi sorgulatır. Hava, nefesimi ve yeni düşüncelere ne kadar açık olduğumu hatırlatır.

Ateş ise irademi, canlılığımı ve harekete geçme isteğimi temsil edebilir. Bu semboller, kendimize soru sormamızı kolaylaştıran düşünme araçlarıdır.

Toprak üzerinde yürürken “Hayatımda beni ne ayakta tutuyor?”, suyu izlerken “Hangi değişime direniyorum?”, havanın serinliğini hissederken “Neye alan açmaya ihtiyacım var?” diye sorabiliriz. Güneşin sıcaklığı da “İçimde hangi niyeti eyleme dönüştürmek istiyorum?” sorusuna eşlik edebilir. Ateş unsurunu düşünmek için doğada ateş yakmaya ihtiyaç yoktur. Eterik beden kavramını ise spiritüel geleneklerde kullanılan bir anlatım olarak ele alıyorum; kişinin öznel canlılık ve bütünlük hissi üzerine konuşurken bu kavramdan yararlanılabilir. Bilimsel olarak doğrulanmış ayrı bir beden yapısı olduğunu söylemek doğru olmaz.

Bütün bu düşüncelerin paylaşılabileceği sohbet ve istişare ortamı, buluşmalarımızın önemli bir parçasıdır. Birbirimizi dinlerken hemen öğüt vermeye yönelmeden önce anlamaya çalışmalıyız. “Seni doğru anladıysam…” diyerek duyduğumuzu özetlemek, karşımızdakine kendi sözünü açıklama fırsatı verir. Böylece konuşmalarımız herkesin duyulduğu, önerilerin birlikte değerlendirildiği bir zeminde ilerleyebilir.

Önümüzdeki dönemde Tunceli ve Munzur coğrafyasına yapmayı düşündüğümüz geziyi de bu ortak anlayışla planlamak istiyoruz. Tarih seçeneklerini, güzergâhı, ulaşımı, yürüyüş düzeyini, katılımcı sayısını ve masraf paylaşımını birlikte değerlendirmemiz gerekiyor. Her arkadaşımızın zamanı, imkânı ve bedensel kapasitesi gözetilmeli. Hava, yol ve ziyaret koşulları gezi öncesinde kontrol edilmeli; gerektiğinde uygulanabilecek alternatif bir program bulunmalı. Kesin tarih, bu koşullar değerlendirilip ortak karar verildiğinde belirlenecek.

Bir düşüncenin gerçekleşmesi için sorumlulukların da açık olması gerekir. Güzergâhı kimin araştıracağı, ulaşım seçeneklerini kimin değerlendireceği ve katılım bilgisinin nasıl toplanacağı belli olduğunda hazırlık daha sağlıklı ilerler. İstişarenin sonunda herkesin bir sonraki adımı bilmesi, niyetimizi uygulanabilir bir plana dönüştürür.

Zamanla başka dostlarımızın katılmasıyla bu buluşmaları çoğaltmak ve doğa gezilerini düzenli bir seriye dönüştürmek istiyoruz. Katılımcı sayısı artarken iletişimimizi, çevreye gösterdiğimiz özeni ve birbirimize ayırdığımız dikkati korumalıyız. Grubun en hızlı yürüyenine göre hareket etmek yerine herkesin temposunu gözetmek; ihtiyaç duyulan molaları vermek ve kimsenin kendisini geride kalmış hissetmemesini sağlamak, ortak yolculuğumuzun temel anlayışlarından olmalıdır.

Sürdürülebilirlik, doğaya davranışlarımızda da karşılık bulmalıdır. Çöpümüzü geri götürmek, bitkilere ve canlılara zarar vermemek, su kaynaklarını kirletmemek, yerel insanların yaşamına saygı göstermek ve ziyaret ettiğimiz alanların kurallarına uymak bu sorumluluğun parçalarıdır. Doğanın güzelliğini yaşarken onun korunmasına da katkı sunacak bir tutum geliştirmeliyiz.

Her gezinin sonunda kısa bir değerlendirme yapmayı yararlı buluyorum: Bugün neyi fark ettik? Ne öğrendik? Bir sonraki buluşmada neyi daha iyi yapabiliriz? Bu sorular, gezilerimizi zaman içinde geliştirir. Bir sonraki buluşmanın hazırlığını başlatmak da devamlılığı sağlar.

Halil Yaman ve Ramazan Demez ile yıllara dayanan dostluğumuzun, yeni dostların katılımıyla daha fazla paylaşım ve keşfe vesile olmasını diliyorum. Malatya’dan Keban’a, Keban’dan Munzur’a uzanan bu niyetin içinde doğayı tanımak, birbirimizi dinlemek, kendimize zaman ayırmak ve birlikte öğrenmek var.

Benim için yolculuğun değeri, gördüğüm yerlerle birlikte dönüşte hayatıma taşıdığım farkındalıkta saklıdır. Bir dostu daha dikkatle dinleyebiliyorsam, doğaya daha özenli davranabiliyorsam ve kendime verdiğim küçük bir sözü yerine getirebiliyorsam, o yolculuk içimde devam ediyor demektir.