SONU NE?

"Gönlünce de dönse, bu dünyanın sonu ne?

Okunup bitse de ömür destanının, sonu ne?

Yüz yıl dilediğince yaşadın diyelim,

Bir yüz yıl daha yaşasaydın, sonu ne?"

Çok sevdiğim Hayyam hazretleri asırlar evvel böyle buyurmuş, biz ne diyebiliriz ki üstüne? Buyurun efendim, cümle âlem zatıalilerinizin olsun.

Yüzde 2-3 oy alabildiğiniz o beldeler de sizin olsun, zahmet edip seçime dahi girmediğiniz diyarlar da...

Şu mübarek koltuklar, şu bereketli transferler, şu her mevsimde çiçek açan "devr-i daim adamları" — hepsi, ama hepsi size bin kere fedâ olsun!

Alın, buyurun, afiyet olsun.

İster 400 olsun bu muhterem vekiller, ister 600...

Meclis'in bahçesinden locasına kadar sizin olsun!

81 vilâyetimiz, 922 kazâmız tek bir renge (turuncuydu herhal son seçimde) boyansın da, Picasso abimiz bile bu şâheser tabloya hayran hayran baksın.

Hem kendi saflarınızdan, hem de rüzgârgülü misali her esintide yön değiştiren o mahir zevâttan seçilsin cümle belediye reisleri, bilumum âzâlar. Dün ne söyledikleri mi? Aman efendim, hafıza-i beşer nisyan ile maluldür!

Tam bir fütûhât!

Mükemmel bir zafer-nâme!

Muhalefeti dahi lütfedip siz tayin edin, kuzu kuzu arkanızdan yürüsünler. Her tenkit "ihânet", her biât "fazîlet" sayılsın, bu asr-ı saâdet dedikleri devri armağan edin bize. Biz de minnetle öpelim o âlicenap, o cömert ellerinizden.

Peki, hâlbuki, lâkin, fakat... Bilahâre ne olacak efendim?

Memâlik-i mahrûsede ekonomi mi düzelecek? Dolar ile Euro 'ben bir liraya geldim' diyerek iman mı edecek, diz mi çökecek? %500 ÖTV eklediğiniz arabalar, telefonlar yarı yarıya fiyat mı kıracak? Ekmek 1 liraya mı düşecek? Hukuk arş-ı âlâya mı yükselecek?

Liyâkatin yerine binâ edilmiş "dayı oğlu, yeğen, hısım akraba, partilimiz sistemi" buhar olup atmosfere mi yükselecek?

En entelektüel ve donanımlı mebuslarımızdan Yeliz Hamdi Hanım'ın o eşsiz muhakeme kuvveti, bir aşı gibi bizlere mi enjekte edilecek? Onun çakma New Portland Üniversitesi diploması bir anda Oxford'a, Sorbonne'a, Harvard'a mı dönüşecek?

Mesele sandıktaki rakam değil efendim, mesele kafanın içindeki muhtevada muhtevada...

Sayıları değil değerleri, koltukları değil adaleti, makamları değil insanın,hayvanın, bitkinin, doğanın hukukunu korumadığımız ve konuşmadığımız müddetçe; ilkelere değil ilkel hırslara kırmızı halı serdiğimiz sürece hikâyenin sonu değişmeyecek, değişmez:

Bir şey beklemeyin, hiçbir şey değişmeyecek...

Bizim hâlimiz zafer naralarıyla, İzmir marşıyla, davul zurna şamatasıyla, hamasî nutuklarla düzelmez efendim. Bu işler; insan şerefini, utanma duygusunu, vicdanı ve adaleti yeniden sofranın baş köşesine oturttuğumuz gün tıkırında gider.

İşin sonu mu diye sordunuz?

Necip milletimizin keyfi ne buyurursa o.

Gerisi laf-ı güzâf, bâd-ı hevâ...

Cem Bayındır / 2026