Gökgüzeli

​Bir sabah göğün göğsünde uyandım,

Kolum uyuşmuş bir gece bulutunun altında.

Göçmen kuşlar akıyor uzaklara,

Kanatlarında geç kalınmış mevsimler,

Teninde yorgun izler bırakarak...

​Aşağıda yer ahalisi; o bitmeyen telaş,

Herkes kendi küçük kıyametini taşıyor omzunda.

Tuğlalar örüyorlar göğe doğru,

Yeryüzünden biraz daha kaçmak için.

​Oysa bir sen sakinsin; mavi ve beyaz,

Dünyanın uğultusundan muaf, yukarıda...

Toprağa değen gölgende nazlı bir serinlik.

​Adını hiçbir çiçek taşımasın artık,

Hiçbir sözlüğe düşmesin anlamın.

Seni yalnız gökyüzü bilsin,

Ve gökyüzünü kıskandırmalı

Bu yorgun dünyada adın,

Senin adın Gökgüzeli olsun.