Gündüz Düşü

kendimle bile bağ kuramadığım saatlerde

karanlığa urgan sallayıp durmuşluğum var

cedrinalı gecelerden sızıp

majör depresyon sabahlara merhaba derken

belleğin o ağır yükü omuzda

sanırım bu, bir cinayetin ertesi.

buruşturup atmaktansa bu haklı fesih metnini

belki de kağıttan gemiler yapıp

coğrafyanın en kurak yerine bırakmalı

gündüz düşlerini, güneşte işini yapsın.

geceyle bir şekilde baş ediyorum

bu akreple yelkovan kime kur yapıyor

takvim koparmaktan sıkıldım artık.

acem sümbülü kuruyunca pek çirkinmiş

bana yine de bir karanlık çekici geliyor.

sigara dumanı ilk tercihimdir

çiçekten böcekten haz etmiyorum artık

kokusu kime lazımsa alsın.

sanatın altın çağından değil

aptallığın gölgesinden sesleniyorum:

düşüncelerin zirvesinde bile ben

her zamanki gibi zırvalıyorum.