İMAM HÜSEYİN VE KERBELA

Kerbela halini muharrem ayı anlar

İslam dini uğruna verildi bu canlar

Yürekleri dağladı yere akan kanlar

Kurak çöllere birikip göl oldu sana

Fatıma anam nazik gülünü derdiler

Başını kesip bedenin yere serdiler

Yiğidime damla bile su vermediler

Dicle kenara çekilip yol oldu sana

Yezit yürekleri yakar atarken nara

Talihsiz bir oyuna gelmiş bahtı kara

Caniler nasıl kıydınız gül yüzlü yara

Sünni ve alevi kölen kul oldu sana

İslam piri seçilmiş erenler canlara

Koca Fırat boyanmıştı kızıl kanlara

Gaye şefaat etmekmiş inananlara

Arifler bağlama teller dil oldu sana

Gözleri su taşırmış savunduğu dine

Çaresiz kalmışız erenlerin derdine

Canımız feda şahı Hüseyin merdine

Fırtınası kopan dağlar çöl oldu sana

Dost erenlerin aşkı yakıyor özümü

Ağlaya ağlaya açamadım gözümü

Şahı merdan Ali’ye adadım sözümü

Dalın irem bağı diken gül oldu sana

Kader küsmüş yazılan kara yazısına

Ehli beyt dayanamaz yürek sızısına

Muhammed aşığı Ali’nin kuzusuna

Ahmet’in aktı gözyaşı sel oldu sana

Ahmet DEMİR