BOŞ SANDALYE

bayram sabahına uyanan bahar

giymiş en güzel elbiselerini 

sürünüp en güzel esintisini

kondurmuş saçlarına

rengarenk çiçekleri, kuşları, börtü böceği…

en güzel elbisemi giymek isterdim

en güzel heyecanıma bürünüp

kelebekler uçuşsun diye yüreğimde

 salınmak isterdim çicekli elbisemle

 bu bayram sabahı  ben de

bütün hüzünleri rafa kaldırıp

takıp takıştırıp en güzel gülüşümü

ufkumu kapayan dağları aşıp

gelseydim uçar gibi 

bayramlar bayram olsaydı 

balkonda  boş sandalye

sıvası dökülmüş duvar

dalında kurumuş çiçek, 

kaç kere öleceğim 

kaç kere kavlayacak kimbilir

daha kaç acı biçilecek ruhuma

arıyorum kendimi

herkes bana bigâne

sokaklar bana ağyar

emektarlar nerede şimdi

âh yine kanatlı kapılarda efkâr

sokak lambasının hafızasından

alıyorum özlemlerimi

duygularım salkım saçak

evin direğine yaslanma arzusu

ve sağanak yağmur

istila ediyor gözlerimi

yeller esmiş

eli öpülesilerin yerinde

sofrada birkaç kaşık eksilmiş 

gün gün kaybediyorum izlerimi

İn cin top oynuyor 

 kahkahaların donduğu

yorgun evlerde

taşınmış nem varsa

bir sokak ötesine

yeni evler kurmuşlar sil baştan

zambaklar gövermiş damlarında

dua bekler olmuşlar

sükuttan libaslar giyip

bu bayram sabahı

 tadı tuzu kaçmış sofranın

lokmalar düğüm düğüm

çocuk yanıma kara çalınmış sanki

suskunum bir  mezar kadar

gelse neyime

sılaya bayram…